Πρόσφατα μια διαδικτυακή φίλη μου έβαλε ένα δίλλημα. Και ομολογώ με άγγιξε και με τάραξε! Παράλληλα όμως με έφερε αντιμέτωπη με εμένα την ίδια. Να δω τα πράγματα από την απέναντι πλευρά!

 

“Πώς με βλέπω στα 109 μου και τί θα έλεγα σε εμένα από τα 109 ; (Αν και με τα σημερνά δεδομένα δύσκολο, έχω την βαθιά πεποίθηση ότι θα ζω στα 109 μου)

Ζω πια σε ένα μικρό νησί σε ένα ισόγειο σπίτι με κήπο που βλέπει θάλασσα.

Γριά, γιαγιά και ζαρωμένη, να ξυπνάω κάθε πρωί με το ξύπνημα της μητέρας φύσης, και τα πουλάκια τιτιβίζουν χαρούμενα. Η σκύλα μου, γρατσουνάει την πόρτα, γριά και αυτή αλλά χώρις ακράτεια, να της ανοιξω να βγεί μη μου τα κάνει μάσα και πάω από πέσιμο ή … (αν με καταλαβαίνεις..οι σκυλαμανάδες γελάνε τώρα και εγώ μαζί). Ντύνομαι το λοιπόν και ετοιμάζω καφεδάκι – με τα μαλακά τα παξιμαδάκια, ένεκα οδοντοστοιχίας – για τον γέρο μου που θα σηκωθεί οσονούπω και θα βγει στην αυλή να ρεμβάσει τη θάλασσα…

Ανοίγω τα ρολά (με το κουμπάκι, ξέρεις…) και δεν χρειάζομαι κουρτίνα αφού έχω για κουρτίνα τη θάλασσα να γυαλίζει απ΄τις πρώτες πρωινές αχτιδες ήλιου που σκάνε πάνω της. Χαμογελώ και κάνω τον σταυρό μου, λέω -Δόξα το Θεό το βλέπω και σήμερα! -.

Βουτάω το λουρι της γιαγιάς (σκύλας) που το χω για να με βγάζει βόλτα… και ανοίγω την πόρτα. Βαθιά ανάσα και η μυρωδιά του πρωινού και της αρμύρας γεμίζουν τα γέρικα πνευμόνια μου που μου θυμίζουν να πω ξανά -Δόξα το Θεό- ! Ένας μεγάλος περίπατος στην αμμουδιά είναι η δύναμη και η γαλήνη για την καινούργια μέρα που ξεκινά. Γυρίζω γεμάτη ζωή, 109 ετών, να συναντήσω στην αυλή τον συνομήλικο γέρο μου να ρουφάει με τον χαρακτηριστικό ήχο το καφεδάκι του και να μου χαμογελά… πονηρά (τρομάρα του, τώρα στα γεροντάματα).

– Η βάρκα σου σε περιμένει, γέρομ! του λέω και πάω να ψήσω το δικό μου καφεδάκι.

Παιδιά και εγγόνια σε κοντινή ή μακρινή απόσταση, δε με νοιάζει, αρκεί να είναι καλά και ευτυχισμένα. Θα τα άκουσω να τρέχουν κάποια στιγμή μέσα στη μέρα ή την εβδομάδα και θα χαίρονται τον ήλιο, τη θάλασσα, το χιόνι, αντίστοιχα το χειμώνα. Στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, που αποφάσισαν όσο ακομη άντεχαν τα κότσια τους να πάρουν. Αυτό το σπίτι που αγγίζει την άμμο της θάλασσας και ακούει τον παφλασμό της χειμώνα – καλοκαίρι.

Η ζωή είναι πλήρης και δεν φοβάσαι να φύγεις αν στα 109 σου, γυρίσεις να δεις τα 109 σου χρόνια και δεν πεις … Τί θα γινόταν ΑΝ…

ΤΩΡΑ…
ψάξε, μάθε, ενημερώσου, βρες το bliss σου. Βρες αυτό που θα σε κάνει να τελειώνεις τη μέρα σου και να ανυπομονείς να ξεκινήσει η επόμενη.

Νιώσε, αγκάλιασε, αγάπα.

ΒΡΕΣ χρόνο για σένα να ΜΗΝ κανεις ΤΙΠΟΤΑ.

Ανέπνευσε βαθιά και πες ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ

Μην ξεχνάς να περνάς από την εκκλησία να ανάβεις ένα κεράκι και να λες “Δόξα το Θεό”
(ότι και αν είναι αυτό που πιστεύεις).

Μην ξεχνάς να ανάβεις το καντηλάκι στο σπίτι σου για αυτούς που “φύγαν” και σύντομα θα συναντήσεις ξανά.

Μια ζωή ΓΕΜΑΤΗ Βήματα…

πλάνο, προγραματισμός και δράση
διότι άκομη ψάχνω αυτό το bliss … Πού στην ευχή είναι;;;

Stella td

 

Πώς θα σου φαινόταν αν μπορούσες να μοιραστείς τις εμπειρίες και τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο;
Μέσω της στήλης Το Βήμα του Αναγνώστη, έχεις κι εσύ την δυνατότητα να μοιρασθείς τις εμπειρίες σου μαζί μας.
Διάβασε εδώ όλες τις αναλυτικές πληροφορίες !

Newsletter εγγραφή

 

Στέλλα Td

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας