Της Έλενας Έρα

Ο

ι ψυχές μας κουβαλάνε πολλές ουλές. Κάποιες έχουν δημιουργηθεί από δύσκολα παιδικά χρόνια, από σωματική ή ψυχολογική κακοποίηση, από τις αποτυχίες μας, από την έλλειψη αγάπης… Όλες οι δύσκολες εμπειρίες που δεν έχουν θεραπευτεί, αποτυπώνονται στην ψυχή με τον ίδιο τρόπο που ένα πήλινο δοχείο φέρει γρατζουνιές, βαθουλώματα και σπασίματα.

Ένας επιδέξιος καλλιτέχνης μπορεί ωστόσο να επισκευάσει το πήλινο αυτό δοχείο αν το βρέξει και το μαλακώσει. Έτσι, μπορεί να δουλέψει εκ νέου στην επιφάνειά του και να διορθώσει τις ατέλειες ώστε να είναι λειτουργικό. Κι ένα λειτουργικό δοχείο, είναι χρήσιμο από όλους και μπορεί να φιλοξενήσει νερό, φαγητό, τα λουλούδια που διακοσμούν το τραπέζι και τόσα άλλα πράγματα, προσφέροντας τη χαρά σε όσους απολαμβάνουν το περιεχόμενό του. Και αυτό συμβαίνει όταν ο άνθρωπος αρχίζει να αφυπνίζεται από το όνειρο της ανθρώπινης εμπειρίας.

Για κάποιον που ξεκινάει το ταξίδι της αφύπνισης, η βοήθεια του Σύμπαντος έρχεται αυθόρμητα. Πάντα θα συναντήσουμε στο δρόμο μας έναν άνθρωπο που έχει ξυπνήσει και θα μας βοηθάει να ξυπνήσουμε κι εμείς. Μπορεί να μας μιλήσει μέσα από τα βιβλία του ή με τη φυσική του παρουσία. Η Γη έχει ευλογηθεί με πολλούς ανθρώπους που έχουν αφήσει ένα σημαντικό αποτύπωμα, δίνοντας οδηγίες για το πώς να βγει κάποιος έξω από το matrix… για το πώς δηλαδή να υπερβεί ο άνθρωπος το εγώ.

Το Σύμπαν λοιπόν θα σου στείλει την κατάλληλη πληροφόρηση ώστε να σε βοηθήσει να θεραπεύσεις τις ουλές σου. Θα στείλει κάποιον κατάλληλο που θα κρατήσει το δοχείο σου, θα το βρέξει και θα δουλέψει πάνω σε αυτό. Μα πρώτα από όλα θα σε διδάξει πως δεν είσαι το δοχείο, δεν είσαι το σώμα, ο νους, οι σκέψεις και δεν είσαι η προσωπική σου ιστορία. Το δοχείο χρειάζεται να αδειάσει από όλα αυτά για να γίνει χρήσιμο στον κόσμο.

Όμως το εγώ πολλές φορές φέρνει μεγάλη αντίσταση και θυμώνει με τη διαδικασία. Πολλοί άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να αδειάσουν το δοχείο. Είναι ακόμη ταυτισμένοι με τις επιθυμίες που δεν εκπληρώνονται, με τον πόνο που έχει δημιουργηθεί από δύσκολα γεγονότα της ζωής και καθημερινά αναμασούν το δράμα τους. Τα εγώ καθορίζονται από το δράμα, από την προσωπική τους ιστορία. Έτσι, θυμώνουν με τη βοήθεια του Σύμπαντος και αρνούνται να εγκαταλείψουν το περιεχόμενο του δοχείου.

Τότε, η βοήθεια του Σύμπαντος υποχωρεί αλλά θα είναι πάντοτε διαθέσιμη όταν η ψυχή ωριμάσει για τη μεγάλη μετάβαση. Μοιάζει με ένα βιβλίο που σου χάρισε κάποιος σχετικά με την αφύπνιση, το άνοιξες, δεν κατάλαβες τίποτα και το έβαλες στο ράφι. Και κάποια στιγμή, μετά από χρόνια, συμβαίνει ένα συνειδητό σοκ που σε κάνει να ανοίξεις το βιβλίο ξανά και να εκτιμήσεις το περιεχόμενό του.

Κάθε φορά που ο άνθρωπος πονάει, είτε από απόρριψη, είτε από θυμό, είτε από τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, είτε από πολλά άλλα, το δοχείο βρέχεται και προετοιμάζεται για τη θεραπεία. Όσο όμως ο άνθρωπος δεν εμπιστεύεται τα χέρια που φροντίζουν το δοχείο και να του επιτρέψουν να αδειάσει το περιεχόμενό του, δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

Όσοι υπερβαίνουν το εγώ και αφυπνίζονται, σκουντούν κι άλλους να ξυπνήσουν. Όταν η ψυχή δεν είναι ώριμη να αφυπνιστεί, το εγώ αντιδράει και θυμώνει. Αν είσαι από εκείνους που θυμώνουν, μη το παίρνεις προσωπικά και συνέχισε τη ζωή σου όπως νομίζεις καλύτερα. Δεν ήρθε η ώρα ακόμη. Αν είσαι από εκείνους που αφυπνίζουν τους άλλους, είμαι σίγουρη πως χαμογελάς και πηγαίνεις παρακάτω. Από τη στιγμή που έχεις υπερβεί το εγώ, δεν θίγεσαι, δεν το παίρνεις προσωπικά και δεν επιμένεις.

Μέσα από το σώμα, το Σύμπαν χαμογελάει με αγάπη, γνωρίζοντας πως όλες οι ψυχές, η κάθε μία στο δικό της χρόνο, θα κάνει τη μεγάλη υπέρβαση. Θα υπερβεί την προσωπική της ιστορία και το εγώ και θα ανοίξει την καρδιά της στην ανιδιοτελή αγάπη και ευδαιμονία.

Θα συνειδητοποιήσει – στους δικούς της χρόνους – πως είναι το Σύμπαν σε μιαν ανθρώπινη μορφή. Και το Σύμπαν δεν έχει προσωπική ιστορία, δεν θυμώνει και δεν παίρνει τίποτα προσωπικά.

Με αγάπη,
Έλενα

Πηγή: https://elenaera.com/gr

 

Έλενα Έρα

Η σταγόνα που μοιράζω μέσα από τα γραπτά και την τέχνη, βοηθούν τον άνθρωπο να κατανοήσει το ταξίδι της ψυχής του και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τη ζωή αλλά και τον κόσμο. Ένα απεριόριστο Σύμπαν δυνατοτήτων είναι διαθέσιμο μέσα μας… αρκεί να ξέρουμε πού να κοιτάξουμε και πώς να κοιτάξουμε.
Έλενα Έρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Ζώντας σαν ξωτικό

1 σχόλιο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας