Αν δεν είχα ήδη πιαστεί εντελώς στο αγκίστρι της Κρανιο-ιερής Θεραπείας, αυτό συντελέστηκε με την επόμενη εμπειρία. Πήγα να διδάξω στην Γαλλία και την Αγγλία το 1978. Οι εκεί οστεοπαθητικοί ήθελαν να διδαχθούν την Κρανιο-ιερή Θεραπεία και είχαν κανονίσει να τους δώσω μερικά πενθήμερα σεμινάρια για το σύστημα και τις θεραπευτικές του χρήσεις.

 

Καθώς προετοιμαζόμουν για το σεμινάριο στην πόλη της Νίκαιας, στα νότια της Γαλλίας, ένας εγγεγραμμένος συμμετέχων από τις Βρυξέλλες του Βελγίου με ρώτησε αν θα μπορούσα να κάνω αγωγή σε ένα αγοράκι 2,5 ετών, ως υποκείμενο επίδειξης, στην διάρκεια των πέντε ημερών του σεμιναρίου. Αυτό σήμαινε ότι, στο τέλος της κάθε ημέρας των μαθημάτων, θα εφάρμοζα στο αγοράκι τις τεχνικές της Κρανιο-ιερής Θεραπείας που θα είχαμε μάθει την ημέρα εκείνη.

Το αγόρι, που ονομαζόταν Ολιβιέ, υπέφερε από κάποιο πρόβλημα που είχε προκύψει στην διάρκεια του τοκετού ή λίγο μετά. Τον είχαν χαρακτηρίσει ως ασθενή με εγκεφαλική παράλυση. Φορούσε χοντρούς φακούς. Τα μάτια του παρουσίαζαν στραβισμό. Υπέφερε από σπαστική παράλυση στη δεξιά πλευρά του σώματός του. Και ο δεξιός του βραχίονας και το δεξιό του πόδι ήταν ουσιαστικά άχρηστα. Δεν μπορούσα να μασήσει κανονικά και είχε κάποια δυσκολία με την κατάποση. Όλο το φαγητό του το άλεθαν σε μίξερ και τον τάιζε κάποιος μεγαλύτερος. Ποτέ πριν δεν είχα κάνει αγωγή σε τέτοιο παιδί και δεν είχα πολλές ελπίδες να το βοηθήσω.

Την τρίτη μέρα του σεμιναρίου, οι τεχνικές που χρησιμοποίησα επικεντρώνονταν στην διόρθωση τον αφύσικων εντάσεων της μεμβράνης της σκληρής μήνιγγας στο μέτωπο, οι οποίες έφταναν στα 3/4 της διαδρομής προς το κέντρο του κεφαλιού. Για να επιτύχω την εκτόνωση αυτής της έντασης στην μεμβράνη της σκληρής μήνιγγας, έπρεπε να ελευθερώσω το μετωπιαίο οστούν, πού είναι το κόκκαλο του μετώπου. Έπειτα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αποτελεσματικά αυτό το οστούν ως λαβή χειρισμού της μεμβράνης της σκληρής μήνιγγας μέσα στο κρανίο, για να εκτείνω αυτή την μεμβράνη.

Για να γίνει αυτό, τράβηξα απλώς πολύ απαλά το μέτωπο προς την κατεύθυνση του ταβανιού, ενώ ο ασθενής βρισκόταν άνετα ξαπλωμένος ανάσκελα. Το πρόσωπό του ήταν στραμμένο προς τα πάνω. Άρχισα το απαλό τράβηγμα, που στόχευε στην αποδέσμευση του μετωπιαίου οστού από τα βρεγματικά οστά. Τα βρεγματικά οστά αποτελούν την κορυφή του κεφαλιού, ακριβώς πίσω από το μετωπιαίο. Είχα ψηλαφίσει προηγουμένως μια ακρολοφία στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού του Ολιβιέ, στο σημείο όπου το μετωπιαίο οστούν επικάλυπτε το βρεγματικό.

Σύμφωνα με την μέχρι τότε πείρα μου, αυτή η επικάλυψη αποτελούσε σπάνιο εύρημα. Συμβαίνει συχνά στα βρέφη, αλλά η φύση συνήθως αποκαθιστά την ευθυγράμμιση στη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής. Καθώς συνέχισα να τραβάω απαλά το μετωπιαίο οστούν του Ολιβιέ προς τα πάνω, ακούστηκε ένας ευδιάκριτος ήχος, την στιγμή που αυτοδιορθώθηκε η επικάλυψη των οστών.

Ο τρόπος που συνέβη αυτό μου θύμισε πως, όταν ασχολούμαστε με το ανθρώπινο σώμα, η άσκηση μιας μικρής δύναμης επί πολλή ώρα μπορεί να πετύχει περισσότερα από την σύντομη άσκηση μεγάλης δύναμης. Αυτό οφείλεται στο ότι η μικρή δύναμη ξεσηκώνει πολύ μικρότερη αντίσταση από το σώμα του ασθενούς. Είχα κρατήσει το μετωπιαίο οστούν προς τα πάνω επί πέντε περίπου λεπτά, όταν διορθώθηκε η επικάλυψη των δύο οστών στο κρανίο του Ολιβιέ.

Την επόμενη μέρα, στις 4:00 μ.μ. όταν ο Ολιβιέ μπήκε στην τάξη για να παίξει το ρόλο του υποκειμένου της επίδειξης, έγινε μεγάλη φασαρία. Δεν μπορούσα να δω τι συνέβαινε και δεν καταλάβαινα γαλλικά, έτσι δεν ήξερα προς τι όλες αυτές οι φωνές, τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες. Κατάλαβα σύντομα. Ο Ολιβιέ κρατιόταν από το χέρι της μητέρας του και περπατούσε στην αίθουσα της διάλεξης. Δεν είχε περπατήσει ποτέ πριν. Ήμουν εμβρόντητος, αλλά προσπάθησα να δείξω ψυχραιμία, όπως θα όφειλε ένας καλός καθηγητής. Η μητέρα του Ολιβιέ έκλαιγε και γελούσε ταυτόχρονα.

Σε λίγο φιλούσε τα χέρια μου και με έφερνε γενικά σε δύσκολη θέση, με αυτή την ασυγκράτητη διαχυτικότητα. Απ’ ό,τι φαίνεται, ο Ολιβιέ ξύπνησε στις 4:00 το πρωί, φώναξε τη μητέρα του στο δωμάτιό του και την πληροφόρησε πως μπορούσε να περπατήσει. Είπε ότι ο κακός άνθρωπος μέσα στο σώμα του, που δεν τον άφηνε να περπατήσει μέχρι τότε, είχε φύγει. Μέσα σε 12 ώρες ο Ολιβιέ έμαθε να περπατάει, ώστε να μπορέσει να μπει εκείνη την ημέρα στην αίθουσα, κρατώντας στο χέρι της μητέρας του και περπατώντας μαζί της για πρώτη φορά.

Ο Ολιβιέ και η μητέρα του με ακολούθησαν από τη Γαλλία στην Αγγλία και πάλι πίσω στο Μίσιγκαν, όπου παρέμειναν για τρεις μήνες. Στο διάστημα αυτό, ασκούσα στον Ολιβιέ Κρανιο-ιερή Θεραπεία περίπου δύο φορές την εβδομάδα. Όταν τελειώσαμε, περπατούσε αρκετά καλά. Έσερνε λίγο το δεξί του πόδι αλλά δεν έκανε καθόλου σπαστικές κινήσεις. Έκοβε το φαγητό του, έτρωγε χωρίς βοήθεια και μασούσε και κατάπινε μόνος του σε όλα τα γεύματα. Δεν φορούσε πια γυαλιά και τα μάτια του δεν είχαν πλέον στραβισμό. Ήταν πανέξυπνος και είχε μία εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ.

Δεν ξανάδα τον Ολιβιέ για 12 περίπου χρόνια. Τον Αύγουστο του 1990, η μητέρα του τηλεφώνησε από τις Βρυξέλλες και είπε ότι ο Ολιβιέ ήθελε μία συνάντηση μαζί μου, γιατί υπήρξα ο άνθρωπος που τον βοήθησε να περπατήσει. Ήταν πολύ συγκινητικό να βλέπω αυτό το 15χρονο αγόρι, που περπατούσε κουτσαίνοντας ελαφρά, αλλά έκανε αρκετά καλά όλα σχεδόν τα υπόλοιπα.

Το αγκίστρι της Κρανιο-ιερής Θεραπείας είχε πια βυθιστεί ανελέητα μέσα μου. Άρχισε με τον Ντέλμπερτ, και τώρα ήξερα ότι η Κρανιο-ιερή Θεραπεία δεν ήταν πλέον ένα αντικείμενο έρευνας. Ήταν πολύ, πολύ περισσότερα.

Μετά την εμπειρία μου με τον Ολιβιέ, ακολούθησαν κύματα σπαστικών, παράλυτων παιδιών. Πολλά από αυτά βελτιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Ο Ολιβιέ είναι το μόνο παιδί που έχει χαραχτεί τόσο βαθιά στη μνήμη μου.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Εσύ και ο Γιατρός Μέσα σου», του John E. Upledger, των εκδόσεων Κυβέλη και Upledger Institute Greece.

Διαβάστε ακόμη: ΚρανιοΙερή θεραπεία | 6 σημεία για την Υγεία του Εγκεφάλου

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας