Του Robert Najemy

Πολλοί από εμάς έχουμε μια μπερδεμένη αντίληψη για την ελευθερία.

Συγχέουμε την ελευθερία με κάποια από τα ακόλουθα:

  1. Να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που μας ζητούν οι άλλοι.
  2. Να απορρίπτουμε τους άλλους και ιδιαίτερα κάθε μορφή εξουσίας.
  3. Να μην κάνουμε αυτό που είναι καλό για εμάς, αρνούμενοι να ασκηθούμε ή να φάμε σωστά.
  4. Να είμαστε ελεύθεροι να καπνίζουμε, να τρώμε οτιδήποτε θέλουμε και να ξοδεύουμε όσα χρήματα μάς αρέσει, ανεξάρτητα από τις συνέπειες στο σώμα, το νου μας και ίσως και στους άλλους.
  5. Να μην εργαζόμαστε ή, ακόμη καλύτερα, να πληρωνόμαστε χωρίς να εργαζόμαστε.
  6. Να πιστεύουμε πάντα το αντίθετο απ’ αυτό που πιστεύουν οι άλλοι ή να κάνουμε το αντίθετο απ’ αυτό που θέλουν οι άλλοι.
  7. Να αγνοούμε τις επιπτώσεις των πράξεών μας στους άλλους, όπως να καπνίζουμε εκεί που ενοχλεί τους άλλους, να διπλό- ή και τριπλό-παρκάρουμε, να παίζουμε δυνατά μουσική όταν οι άλλοι προσπαθούν να κοιμηθούν, να μην πληρώνουμε τους φόρους μας κλπ.

Υπάρχει διαφορά μεταξύ δράσης και αντίδρασης

Ακόμη και λίγη σκέψη θα μας αποκαλύψει ότι οι παραπάνω συμπεριφορές, βασισμένες σε αντίδραση, είναι το αντίθετο της αληθινής ελευθερίας.

Αντιδρούμε αντί να δρούμε από μέσα μας – με εσωτερική καθοδήγηση.

Ο φόβος μας, ότι θα μας ελέγχουν οι άλλοι, μάς κάνει να αντιδρούμε προς κάποιον εξωτερικό νόμο, ακόμη κι αν βρίσκεται μόνο μέσα στο νου μας και ακόμη κι αν αρνούμαστε να κάνουμε αυτό που είναι για το δικό μας συμφέρον (ή του άλλου).

Αυτό δεν είναι ελευθερία – είναι αντίδραση και είναι φυσική στην εφηβεία, αλλά όχι μετά την ηλικία των 20. Μετά απ’ αυτή την ηλικία απλώς αντιδρούμε, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η ελευθερία μας κινδυνεύει. Κανένας δεν μπορεί να μας ελέγξει, εκτός αν εμείς οι ίδιοι ανταλλάσσουμε την ελευθερία μας με τη δική του αποδοχή, αγάπη, έγκριση ή υποστήριξη. Μόνον εμείς οι ίδιοι μπορούμε να εμποδίσουμε την ελευθερία μας.

Παραδίδουμε την ελευθερία μας, όταν φοβόμαστε τις συνέπειες τού να μην κάνουμε αυτό που θέλουν οι άλλοι.

Χάνουμε την ελευθερία μας ακόμη περισσότερο, όταν ελεγχόμαστε από προσκολλήσεις και εθισμούς σε ανθρώπους, συνήθειες και ουσίες. Οι φόβοι, οι ανάγκες, οι προσκολλήσεις και οι επιθυμίες μας είναι τα μόνα εμπόδια προς την αληθινή ελευθερία.

Ποια είναι η μεγαλύτερη μορφή ελευθερίας;

Να είμαστε ελεύθεροι να καπνίζουμε ή να είμαστε ελεύθεροι να μην καπνίζουμε;

Να είμαστε ελεύθεροι να τρώμε σωστά ή να διακινδυνεύουμε την υγεία μας με ανθυγιεινές τροφές;

Να είμαστε ελεύθεροι να δημιουργούμε χρέη ξοδεύοντας απερίσκεπτα ή να είμαστε ελεύθεροι να δρούμε υπεύθυνα και να δημιουργούμε μια ασφαλή και πλούσια οικονομική κατάσταση;

Να είμαστε ελεύθεροι να μην σεβόμαστε τις ανάγκες των άλλων ή να είμαστε ελεύθεροι να τις σεβόμαστε;

Να είμαστε ελεύθεροι να νοιαζόμαστε για το πώς επηρεάζουν τους άλλους οι πράξεις μας ή να είμαστε ελεύθεροι να μη νοιαζόμαστε;

Η αληθινή ελευθερία είναι να ζούμε και να φερόμαστε με τρόπους που είναι για το ύψιστο καλό του καθενός μας, σαν σώμα, νους και μέλος της κοινωνίας.

Συχνά καταπιέζουμε τον εαυτό μας με πολλές αυτοδημιουργημένες «υποχρεώσεις» και «πρέπει» και μετά αντιδρούμε, ενώ πιστεύουμε ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για την καταπίεση και την αντίδρασή μας. Λειτουργούμε με την πεποίθηση πως πρέπει να κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας ή τους άλλους. Μετά, αντιδρούμε προς την πίεση, ενώ στην πραγματικότητα κανένας δεν μας πιέζει. Οι άλλοι μπορεί να μην χρειάζονται ή να μην μας ζητούν αυτό που νιώθουμε υποχρεωμένοι να κάνουμε. Είναι καθαρά δική μας δημιουργία.

Επίσης, αν οι άλλοι είναι ανίκανοι να μας αποδεχτούν και να μας αγαπήσουν, όταν δεν κάνουμε αυτό που θέλουν, θέλουμε αυτό το είδος αγάπης; Είναι αυτό αγάπη; Ή είναι μια θέση διαπραγμάτευσης βασισμένη στην ιδέα ότι «Θα σε αγαπώ, αν κάνεις αυτό που θέλω»; Ή «Θα σε κατακρίνω ή θα είμαι βίαιος μαζί σου, αν δεν κάνεις αυτό που θέλω»;

Όταν αποδεχόμαστε μια τέτοια διαπραγμάτευση και λειτουργούμε βάσει αυτής, αυτό δεν έχει τίποτα να κάνει με την αγάπη. Δεν συμφωνούμε με τον άλλον από αγάπη, αλλά μάλλον από φόβο ή ανάγκη. Η «αγάπη» του άλλου εξαρτάται από τη συγκεκριμένη συμπεριφορά μας ή την αυτοκαταπίεσή μας. Δεν είναι αγάπη από καμία πλευρά.

Μπορούμε να αγαπάμε τον άλλον, μόνον όταν νιώθουμε ελεύθεροι να είμαστε αυτοί που πραγματικά είμαστε.

Ο φόβος και η προσκόλληση δεν είναι αγάπη.

Ας απελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση, ότι κάποιος μπορεί να μας ελέγχει, χωρίς η συνεργασία μας να βασίζεται στο φόβο ή στην προσκόλληση. Μπορούμε να μάθουμε να λέμε όχι με αγάπη και χωρίς ενοχή. Δεν χρειάζεται να αντιδρούμε.

Ένα μάθημα είναι να κάνουμε αυτό, που μάς ζητά ο άλλος, με αγάπη και απόλαυση και χωρίς αίσθημα καταπίεσης.

Ένα άλλο μάθημα είναι να αγαπάμε τους άλλους και να τους εξηγούμε χωρίς ενοχή ότι προτιμούμε να μην κάνουμε αυτό που ζητούν.

Βιβλία
Η Ελευθέρια να Είσαι ο Εαυτός σου

Ιστοσελίδες
Ελευθερία από Κοντρόλ & Καταπίεση

 

Από το επερχόμενο Βιβλίο ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ του Ρόμπερτ Ήλια Νατζέμυ

Robert Najemy

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας