Έχω αναφέρει πολλούς λόγους για τους οποίους πρέπει να αναπτύξουμε τη συνείδησή μας, μπορούμε όμως πάντα να θέτουμε ακόμα πιο ριζοσπαστικά ερωτήματα. Αν ένας λόγος είναι το να βρούμε νόημα, ποιο νόημα αναζητούμε; Πρέπει να γίνουμε συνειδητοί άνθρωποι, για να γίνουμε καλοί και να σωθούμε από το κακό, αλλά γιατί; Γιατί να είμαστε καλοί; Όσο πιο συνειδητοί είμαστε, τόσο περισσότερο δυνατοί και αποδοτικοί γινόμαστε, για ποιον όμως λόγο; Αν θεωρήσουμε ότι η πορεία της εξέλιξης είναι προς την κατεύθυνση της συνείδησης, ποια θα είναι η κατάληξή μας, πού θα φτάσουμε;

 

Τίποτα και ποτέ δεν θα φωτίσει ολόκληρο το μυστήριο. Πιστεύω όμως ότι τουλάχιστον ένα τμήμα της απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα βρίσκεται στη λατινική ετυμολογία της λέξης «συνειδητός» (conscious), con-scire, που κυριολεκτικά σημαίνει «να γνωρίζω μαζί με». Τι παράξενη ετυμολογία! Να γνωρίζω μαζί με; Να γνωρίζω μαζί με τι; Θεωρώ ότι η απάντηση είναι να γνωρίζω μαζί με τη Θεότητα. Έχω υποστηρίξει ότι οι ψυχολογικές διαταραχές έχουν τη ρίζα τους στη συνείδηση και όχι στο ασυνείδητο, ότι αυτό το «αποκρουστικό» υλικό περιέχεται στο ασυνείδητό μας μόνο και μόνο επειδή το συνειδητό μας αρνείται να ασχοληθεί μαζί του. Αν μπορέσουμε να ασχοληθούμε με αυτό το δυσάρεστο υλικό, τότε το ασυνείδητό μας θα είναι ένας κήπος απολαύσεων μέσα από τον οποίο θα συνδεόμαστε με τον Θεό.

Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι αν είμαστε δεκτικοί και έχουμε επίγνωση της σοφίας του, ο Θεός μάς αποκαλύπτεται μέσα από το ασυνείδητό μας.

Στο Δώρα για το Ταξίδι, ένα από τα τραγούδια «σοφίας» της Αδελφής Μέριλιν ξεκινάει με το «Η σοφία είναι πνεύμα». Το ρεφρέν είναι: «Και λέω: Ζητήστε και θα σας δοθεί. Αναζητήστε και θα βρείτε. Χτυπήστε και θα σας ανοιχτεί. Και λέω: ο Κύριος θα σας προσφέρει τη διάνοιά Του, ο Κύριος θα σας δείξει τον δρόμο, ο Κύριος θα σας κάνει το φως Του». Ο Κύριος πραγματικά θα μας προσφέρει τη διάνοιά Του. Αν γίνουμε αρκετά συνειδητοί, μπορεί να αρχίσουμε πραγματικά να σκεφτόμαστε με τη διάνοια του Θεού.

Η ανάπτυξη της συνείδησης είναι λοιπόν, μεταξύ άλλων, μια πορεία για να συνδέσουμε τον συνειδητό νου με το ασυνείδητο, ούτως ώστε να συμπορεύεται με τη διάνοια του Θεού. Όταν αποκτούμε επίγνωση μιας νέας αλήθειας, αυτό συμβαίνει γιατί την αναγνωρίζουμε συνειδητά ως αληθινή. Γνωρίζουμε ξανά αυτό που γνώριζε εξαρχής το συνειδητό μας. Φτάνουμε να γνωρίσουμε τη σοφία που μοιράζεται μαζί μας ο Θεός.

Στο Ο Δρόμος O Λιγότερο Ταξιδεμένος ανέφερα ότι ενδεχομένως η Θεότητα να μας μιλά στην πράξη με διάφορους τρόπους, και έφερα μερικά παραδείγματα.

Ένας τρόπος είναι μέσω της «ήρεμης φωνούλας» Της. Έδωσα ένα ακόμα παράδειγμα αυτής της ήρεμης φωνούλας στο Δώρα για το Ταξίδι, αναφερόμενος σε μια γυναίκα κοντά στα σαράντα η οποία είχε προχωρήσει εντυπωσιακά στο πνευματικό ταξίδι, αλλά την απασχολούσε ακόμα έντονα η αντιμετώπιση της δειλίας και της έλλειψης πίστης της.

Μια φίλη μού διηγήθηκε μια εμπειρία που είχε πριν από μερικά πρωινά, καθώς έβαζε κραγιόν λίγο προτού φύγει για τη δουλειά της. Μια «ήρεμη φωνούλα» μέσα της της είπε: «Πήγαινε για τρέξιμο». Κούνησε το κεφάλι της προσπαθώντας να τη διώξει, αλλά εκείνη επέστρεψε δυνατότερη. «Αυτό είναι γελοίο», απάντησε εν μέρει στον εαυτό της, εν μέρει στη φωνή. «Δεν πάω για τρέξιμο τα πρωινά. Τρέχω μόνο τα απογεύματα. Εκτός αυτού, είμαι έτοιμη να πάω στη δουλειά μου».

«Παρ’ όλα αυτά, πήγαινε να τρέξεις τώρα», επέμεινε η φωνή, και η φίλη μου συνειδητοποίησε ότι δεν είχε ιδιαίτερη σημασία αν θα πήγαινε εκείνη την ημέρα στις δέκα στο γραφείο της, αντί για τις εννέα. Έτσι, υπακούοντας στη φωνούλα, έβγαλε τα ρούχα της και φόρεσε τη φόρμα της. Αφού έτρεξε δυόμισι χιλιόμετρα σε ένα κοντινό πάρκο, άρχισε να νιώθει πολύ περίεργα. Δεν το απολάμβανε και δεν ήξερε γιατί έτρεχε. Εκείνη τη στιγμή η φωνή μίλησε ξανά. «Κλείσε τα μάτια», της παρήγγειλε επιτακτικά.

«Αυτό είναι τρελό», αντέτεινε εκείνη.

«Δεν κλείνεις τα μάτια όταν τρέχεις». Τελικά υπάκουσε ξανά και έκλεισε τα μάτια της. Μετά από δύο δρασκελιές τα άνοιξε πανικόβλητη. Ήταν όμως ακόμα στο μονοπάτι. Το δάσος δεν είχε μετακινηθεί και δεν είχε γκρεμιστεί ο ουρανός. Η φωνή τής είπε να ξανακλείσει τα μάτια. Τελικά κατάφερε να κάνει είκοσι περίπου δρασκελιές με κλειστά μάτια, χωρίς ούτε μία φορά να ξεφύγει από το μονοπάτι ή να διατρέξει κίνδυνο. Τότε η φωνή τής είπε: «Αρκετά για σήμερα. Μπορείς να επιστρέψεις τώρα».

Όταν η φίλη μου τελείωσε την αφήγηση αυτής της ιστορίας, τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. «Να σκεφτείς», αναφώνησε με χαρά, «ότι ο Δημιουργός του σύμπαντος βρήκε τον χρόνο να τρέξει μαζί μου».

Όπως φαίνεται από την εμπειρία της φίλης μου, το Άγιο Πνεύμα συχνά μας μιλά εκεί που δεν το περιμένουμε.

Μπορούμε όμως να Το ακούσουμε και να Το υπακούσουμε όταν η φωνή Του κατέρχεται σε ένα πνεύμα δεκτικό και έτοιμο να ακούσει. Κι αυτό όμως δεν τα κάνει όλα εύκολα και απλά. Στο Ο Δρόμος O Λιγότερο Ταξιδεμένος υποστήριξα ότι ο Κύριος μπορεί να μας αποκαλυφθεί στα όνειρά μας, τα οποία είναι δώρα του ασυνείδητου. Ενδεχομένως όμως να μη θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε τα όνειρά μας ή να μη μας αρέσει να ασχολούμαστε με αποκαλύψεις.

Εγώ ο ίδιος είδα κάποτε ένα όνειρο που αποδείχτηκε αποκαλυπτικό. Συνέβη εκείνη περίπου την περίοδο της ζωής μου που μόλις είχα αρχίσει να μαθαίνω τι σημαίνει πραγματικά να αφήνεσαι στον Θεό. Το βιβλίο μου Ο Δρόμος O Λιγότερο Ταξιδεμένος είχε μόλις γίνει δεκτό από τον εκδότη και ένιωθα ότι άξιζα λίγες διακοπές, αλλά δεν ήθελα να κάθομαι με τις ώρες στην παραλία άπραγος. Πήγα λοιπόν για δύο εβδομάδες σε ένα μοναστήρι, κάτι που ήξερα ότι θα ήταν μια ριζικά διαφορετική εμπειρία.

Είχα βάλει μερικούς στόχους για την παραμονή μου στο μοναστήρι.

Ο μεγαλύτερος στόχος ήταν να αποφασίσω τι θα έκανα αν, πράγμα απίθανο, Ο Δρόμος O Λιγότερο Ταξιδεμένος είχε μεγάλη επιτυχία. Στην περίπτωση αυτή, τι θα ήταν καλύτερο να κάνω – να αρχίσω να δίνω διαλέξεις αριστερά και δεξιά, ή να αποτραβηχτώ στην εξοχή, όπως ο συγγραφέας J. D. Salinger, και να αλλάξω αριθμό τηλεφώνου; Δεν ήξερα προς τα πού ήθελα να πάω. Και δεν ήξερα προς τα πού ήθελε ο Θεός να πάω. Λόγω του ότι διακυβεύονταν πολλά, στην κορυφή των στόχων μου ήταν η ελπίδα ότι μέσα στην ηρεμία του μοναστηριού και στην αγιότητα της ατμόσφαιράς του ο Θεός μπορεί να μου αποκάλυπτε πώς να αντιμετωπίσω αυτό το δίλημμα.

Στο Ο Δρόμος O Λιγότερο Ταξιδεμένος Συνεχίζεται αφηγούμαι εκείνη την εμπειρία. Ένα όνειρο –αν και στην αρχή δεν μπορούσα να το ερμηνεύσω– έμελλε να δώσει στη ζωή μου μια εντελώς νέα προοπτική:

Στο όνειρο παρακολουθούσα αθέατος τη ζωή σε ένα σπίτι της μεσαίας αστικής τάξης. Η οικογένεια είχε δύο αυτοκίνητα και ένα δεκαεπτάχρονο αγόρι, που ήταν το είδος του γιου που κάθε γονιός θα ήθελε να έχει. Ήταν πρόεδρος στην τάξη του στο σχολείο, είχε άριστους βαθμούς και θα εκφωνούσε τον λόγο στην τελετή αποφοίτησης της τάξης του, ήταν αρχηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας του σχολείου, ήταν ωραίος εμφανισιακά, δούλευε με μειωμένο ωράριο μετά τα μαθήματά του και είχε μια φίλη που ήταν εξαιρετικά γλυκιά και ώριμη κοπέλα. Επιπλέον, είχε δίπλωμα οδήγησης και ήταν ασυνήθιστα προσεκτικός και ώριμος οδηγός για την ηλικία του.

Μόνο που ο πατέρας του δεν τον άφηνε να οδηγήσει. Επέμενε να τον πηγαίνει ο ίδιος με το αυτοκίνητό του όπου ήθελε να πάει: στην προπόνηση, στο σχολείο, στη δουλειά, στα ραντεβού, παντού. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πατέρας επέμενε να του δίνει ο γιος του πέντε δολάρια την εβδομάδα, από τα χρήματα που με τόσο κόπο έβγαζε δουλεύοντας μετά το σχολείο, για την εξυπηρέτηση που του έκανε, τη στιγμή που ο ίδιος ήταν απολύτως ικανός να οδηγεί και να πηγαίνει παντού μόνος του.

Ξύπνησα νιώθοντας πραγματική οργή και φρίκη για εκείνο τον αυταρχικό πατέρα.

Ήταν όμως αδύνατον να ερμηνεύσω το όνειρό μου. Δεν είχε κανένα απολύτως νόη-μα για μένα. Αλλά τρεις μέρες αφότου το κατέγραψα, ενώ ξαναδιάβαζα τι είχα γράψει, παρατήρησα ότι είχα γράψει τη λέξη «πατέρας» με κεφαλαίο Π. «Λες», είπα στον εαυτό μου, «ο Πατέρας στο όνειρο αυτό να είναι ο Θεός; Κι αν είναι έτσι, λες το δεκαεπτάχρονο αγόρι να είσαι εσύ;» Και τότε επιτέλους συνειδητοποίησα ότι πραγματικά ο Θεός μού είχε κάνει μια αποκάλυψη. Μου έλεγε: «Σκότι, εσύ να πληρώνεις και την οδήγηση άφησέ την σε μένα».

Είναι ενδιαφέρον ότι πάντα σκεφτόμουν τον Θεό ως την προσωποποίηση του Καλού. Στο όνειρό μου όμως Του είχα δώσει τον ρόλο του αυταρχικού, καταπιεστικού κακού ή, τουλάχιστον, αντιδρούσα σαν Εκείνος να ήταν έτσι, με οργή και μίσος. Το πρόβλημα φυσικά ήταν ότι δεν επρόκειτο για την αποκάλυψη που ζητούσα. Δεν ήταν αυτό που ήθελα να ακούσω. Ήθελα μια μικρή συμβουλή από τον Θεό, σαν αυτές που θα μου έδινε ο δικηγόρος ή ο λογιστής μου, την οποία θα μπορούσα να δεχτώ ή να απορρίψω κατά βούληση.

Δεν ήθελα μια μεγάλη αποκάλυψη, και μάλιστα όχι μία στην οποία ο Θεός έλεγε: «Θα οδηγώ εγώ από τώρα και στο εξής». Πολλά χρόνια μετά, συνεχίζω να προσπαθώ να τιμήσω αυτή την αποκάλυψη, να εγκαταλειφθώ στα χέρια του Θεού μαθαίνοντας να Τον προσκαλώ στο κάθισμα του οδηγού της ακόμα εφηβικής ζωής μου.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Πέρα από το Δρόμο τον Λιγότερο Ταξιδεμένο» του M.Scott Peck που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πεδίο.

Ακούστε το σε ηχητικό: Podcast | Ταξιδεύοντας με το Θεό

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας