Ταξίδι στο Chiang Mai

0
170

Το 2004 μετά από μια, από τις γρηγορότερες αποφάσεις της ζωής μου, βρέθηκα στην Βόρεια Ταϊλάνδη για σπουδές.

 

Εκείνο το χρονικό διάστημα συνέπεσε με την κατάκτηση του Euro. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα, η δασκάλα μου έφερε μια μπασμένη τηλεόραση με φθαρμένο χρώμα για να παρακολουθήσω τον τελικό. Περίμενε ξύπνια – αυτό το γλυκό πλάσμα που οι γονείς της, την ονόμασαν Πικνίκ, ορμώμενοι από το αγαπημένο τους χόμπι(!!) – μέχρι τις το πρωί τοπική ώρα ώστε να με πάρει τηλέφωνο για να με συγχαρεί ή να με παρηγορήσει, ανάλογα το αποτέλεσμα.

Τη επόμενη μέρα ανέβηκα σε ένα τοπικό δίχρονο μεταφορικό μέσο, ένα τουκ τουκ.
Με ρώτησε ο οδηγός του από που ήμουνα.
Του απάντησα.
Η άμεση συμπεριφορά του ερμηνεύτηκε από εμένα ότι είναι πάσχων κρίσεων πανικού διανθισμένων με ψήγματα επιληψίας.
Έκανα λάθος.
Απλώς ήταν ευτυχισμένος που συνάντησε τον μοναδικό (μάλλον) Έλληνα στη Βόρεια Ταϊλάνδη.
Έψαξε με ζήλο μια ντάνα από κασέτες, ξεχώρισε μια, την έβαλε σε ένα παλαιό κασετόφωνο που απεγνωσμένα εκλιπαρούσε το Σύμπαν για λίγη ακόμη παράταση ζωής και από τα μπαρουτοκαπνισμένα του ηχεία αναδύθηκε ο ήχος των Queen, που ηχοζωγράφιζαν άρτια το “We are the Champion”.

Παράλληλα βροντοφώναζε στον κόσμο δείχνοντας εμένα:

«He is from Greece! He is a Euro Champion!».

Ξανά και ξανά

Παρέσυρε τον περιβάλλοντα κόσμο στον κόσμο του. Και μαζί με αυτούς παρέσυρε κι εμένα. Ο εσωτερικός μου αδιάκοπος μονόλογος, το ξαφνικό μου σάστισμα, ο καθωσπρεπισμός μου, προξενεμένος ήδη από τη παιδική μου ηλικία και το έμφυτο αίσθημα της ντροπής που οφείλετο στην πεποίθηση της σοβαροφάνειας, εξαφανίστηκαν και αναδύθηκε ο ρόλος του Διονυσιακού γλεντζέ. Παραδόθηκα στις επευφημίες και την ανυπόκριτη χαρά του κόσμου σε σημείο που νόμιζα ότι η Ταϊλάνδη είχε κερδίσει το Euro και όχι εμείς!

Πόσο εύκολο και άκοπο τελικά είναι για κάποιους να χαίρονται, ειδικά με τη χαρά των άλλων και πόσο δύσκολο για κάποιους άλλους;
Τα επόμενα χρόνια γνώρισα και άλλους ανθρώπους που είχαν επισκεφθεί την Ταϊλάνδη, και όλοι τους, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, είχαν να πουν επικριτικά σχόλια για αυτό το λαό. Κανένας δεν αντίκρυσε αυτό τον φιλήσυχο, ανεπιτήδευτα ευγενικό και συγκινητικά φιλόξενο και ευγενικό λαό που αντίκρυσα εγώ. Γιατί άραγε;

Διότι οι πεποιθήσεις μας και οι υποσυνείδητοι προγραμματισμοί καθορίζουν τη ζωή μας! Ελκύουμε δυναμικές και πραγματικότητες αντίστοιχες με αυτό που εκπέμπουμε και ερμηνεύουμε καταστάσεις σύμφωνα με το εσωτερικό σύστημα πεποιθήσεων που έχουμε δομήσει, σε τέτοιο βαθμό που γίνονται (πλασματικέςπραγματικότητες. Αν πιστεύουμε δηλαδή ότι οι άνθρωποι είναι ανάξιοι εμπιστοσύνης και σκέφτονται κακόβουλα προς εμάς, τότε αυτό θα προβάλουμε και αυτό θα έλκουμε. Το ίδιο βέβαια θα γίνει και αν πιστεύουμε το αντίθετο.

Το 2004 λοιπόν, βρέθηκα στο Chiang Mai στη βόρεια Ταϊλάνδη. Πήγα μόνος με μια βαλίτσα. Μετά από 2 μήνες παραμονής έφυγα από εκεί με 2 βαλίτσες, 1 σακ βουαγιάζ και ένα ορειβατικό σάκο, μια κλεμμένη πετσέτα – σουβενίρ από ένα φθηνό ξενοδοχείο – με μερικά σημάδια στα πόδια μου από επίθεση σαρκοφάγων μυρμηγκιών, ευγνώμων και συναισθηματικά πλήρης.

Την ερωτεύτηκα αυτή τη πόλη, τους ανθρώπους της, την υγρασία της, την ησυχία της, τη φασαρία της, τη μυρωδιά της, την ευγένεια της.

Τα ρούφηξα όλα αναποστείρωτα.

Πήγα εκεί μόνος αλλά γύρισα δίχως την μοναξιά μου.

Την φαντάζομαι ακόμα μερικές φορές, να περιδιαβαίνει τα στενά πετρόχτιστα σοκάκια του Chiang Mai και να σουλατσάρει ανάμεσα στα λασπωμένα μονοπάτια της ζούγκλας, αναζητώντας πλέον κάποιον άλλο παρηγορητή..

 

Newsletter εγγραφή

 

Παναγιώτης Μπεκιάρης
Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Παναγιώτης Μπεκιάρης (όλα τα άρθρα)

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας