Τι προσπαθείς να κρατήσεις στη ζωή σου; (κόκκοι άμμου)

0
538

Πριν λίγες μέρες ενώ βρισκόμουν στην ακροθαλασσιά, βουτηγμένη η μισή μέσα στο νερό, ο νους μου έτρεχε στις σχέσεις. Σχέσεις όλων των ειδών. Πως αλλάζουν καθώς αλλάζουμε εμείς, οι φάσεις της ζωής μας. Πως διατηρούνται, πως τελειώνουν, πως χάνονται. Άνθρωποι και συναισθήματα απώλειας, φυσικής ή όχι.

 

Την ίδια ώρα με τις παλάμες μου έπαιζα με την μαλακή από το νερό άμμο. Γέμιζα τις χούφτες μου, τις έσφιγγα και περίμενα το υπόγειο ρεύμα να τις αδειάσει.  Σε λίγα δευτερόλεπτα και ο τελευταίος κόκκος γλίστραγε από τα σφιχτά δεμένα δάχτυλά μου. Επαναλάμβανα την ίδια κίνηση πολλές φορές, ενώ στο μυαλό μου ερχόντουσαν πρόσωπα που μου έλειπαν. Με το βλέμμα στον ορίζοντα, ο νους μου «έφυγε» στο μέλλον. Ένα μέλλον που δεν μπορούσα να προβλέψω. Που είναι τόσο άπιαστο και απρόβλεπτο όσο και οι κόκκοι της άμμου που δραπέτευαν από τα δάχτυλά μου. Σίγουρα το έχεις δοκιμάσει! Όσο πιο πολύ τα σφίγγεις, τόσο πιο εύκολα χάνεις την επαφή μαζί της. Μια δύναμη πιο ισχυρή από την θέληση σου να κρατήσεις την άμμο στα χέρια σου, σου την παίρνει μακριά. Κι ας φωνάζει ο νους: «Δώσε μου την άμμο. Κράτα τη γερά να μη σου φύγει. Αυτοί οι κόκκοι είναι δικοί μου. Σφίξε τα δάχτυλά σου δυνατά. Πιο δυνατά!»

Αλήθεια; Κάπως έτσι δεν δουλεύουν όλα; Τίποτα δεν μένει στάσιμο. Τα πάντα βρίσκονται σε μία αέναη ροή. Ότι δεν κινείται, σε λίγο παύει να υπάρχει. Ροή, κίνηση, σημαίνει ζωή. Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι την ματαιότητα αυτής της επανάληψης, ενώ συνέχιζα να την κάνω. Η άμμος δεν εγκλωβίζεται.  Το μέλλον παραμένει ένα αίνιγμα δίχως απάντηση. Και εκεί που οι ερμηνείες του νου για τις σχέσεις, το μέλλον και τους κόκκους άμμου, είχαν ήδη δημιουργήσει μια γεύση απελπισίας, ένιωσα να καταλαβαίνω με την καρδιά.

Με κάθε τέτοια απέλπιδα και καταδικασμένη από την φύση κίνηση, τα δάχτυλά μου έρχονταν σε επαφή με νέους κόκκους άμμου. Έστω και αν στο τέλος χανόντουσαν, προλάβαιναν να μου δώσουν την χαρά της στιγμής. Έδιναν στην σάρκα μου ένα νέο ερέθισμα. Έδιναν την δική τους ενέργεια και έπαιρναν από την δική μου.  Αυτή η επαφή, απέκτησε σημασία στο μυαλό μου. Ευγνωμοσύνη! Δεν μπορούμε να εγκλωβίσουμε κάτι, όσο και αν το επιθυμούμε. Ούτε να προβλέψουμε το μέλλον, είναι ανέφικτο. Μπορούμε όμως να γευτούμε τη χαρά που η επαφή, η σύνδεση με το τώρα, μας προσφέρει. Μην παραμυθιάζεσαι από τις ερμηνείες του νου σου…

Αυτή η στιγμή, είναι το μόνο που πραγματικά έχεις!

Γιατί όποια «ιστορία» κι αν λέει ο νους σου, ενώ διαβάζεις αυτό το κείμενο,  γνωρίζεις πως είναι τέλειο να παίζεις με τους κόκκους της άμμου στην ακροθαλασσιά ατενίζοντας τον ορίζοντα. Γιατί κάπου βαθιά, αισθάνεσαι, πως κάθε φορά που καινούριοι κόκκοι άμμου αγγίζουν τα δάχτυλά σου, νέο αποτύπωμα και ενέργεια αφήνουν πάνω σου. Το σημαντικότερο όμως που η καρδιά γνωρίζει, είναι πως κάθε καινούργια προσπάθεια σε φέρνει πιο κοντά στο να ανακαλύψεις ένα σπάνιο κοχύλι που η άμμος κρύβει. Αυτό το κοχύλι, μπορεί στα σπλάχνα του να φιλοξενεί ένα μαργαριτάρι!

 

Newsletter εγγραφή

 

Κατερίνα Τσιρίμπα
Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Κατερίνα Τσιρίμπα (όλα τα άρθρα)

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας