Πόσο συχνά σταματάμε, σχεδόν παγώνουμε, εμπρός στους φόβους μας; Απέναντι στον εαυτό μας; …χάνοντας έτσι, μέσα από τα χέρια μας τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε; …μένοντας με ένα έντονο παράπονο, το οποίο μας τρώει, καθώς τα ίδια τα όνειρά μάς μας προσπερνούν;

 

Τελικά, θέλουμε να ζήσουμε; Θέλουμε να γευτούμε την κάθε ημέρα μας με έναν μοναδικό τρόπο; Αν η απάντηση είναι «ναι», θα πρέπει να βρεθεί η εσωτερική μας δύναμη. Αυτή η δύναμη που εγκλωβίστηκε μέσα σε κάθε πτυχή φόβου, που έχει «τσαλακώσει» την προσωπικότητά μας. Τον ίδιο μας τον εαυτό.

Εκεί, θα βρούμε τις πεποιθήσεις των άλλων, που όμως, μας γαλούχησαν. Τις ψευδαισθήσεις που πλάσαμε για να επιβιώσουμε από τα ψυχολογικά «τσαλίμια» του καθενός. Ώσπου, τελικά, χάσαμε το ποιοι είμαστε. Γίναμε ανώνυμοι μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό.

Όσο και αν μας πονάει, πρέπει να δούμε αυτές τις ψευδαισθήσεις, γιατί, αν δεν απελευθερωθούμε, δε θα μπορέσουμε να πάμε παρακάτω, προς αυτό που είναι η εξελικτική μας διαδρομή. Θα μείνουμε ασφαλείς μέσα στο δίκτυ προστασίας μας, αλλά μίλια μακριά από την πορεία μας.

[…] «Μπορεί να διαμαρτύρομαι μερικές φορές», έλεγε η καρδιά του , «επειδή είμαι μια καρδιά ανθρώπου και οι καρδιές των ανθρώπων είναι έτσι. Φοβούνται να πραγματοποιήσουν τα μεγαλύτερα τους όνειρα, επειδή νομίζουν ότι δεν το αξίζουν ή ότι δεν θα τα καταφέρουν. Εμείς οι καρδιές πεθαίνουμε από το φόβο μόνο και μόνο που σκεφτόμαστε αγάπες που έφυγαν για πάντα, στιγμές που θα μπορούσαν να είναι καλές και δεν ήταν, θησαυρούς που θα μπορούσαν να είχαν ανακαλυφθεί κι όμως έμειναν για πάντα θαμμένοι στην άμμο. Γιατί όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει στο τέλος υποφέρουμε πολύ.»
 -Η καρδιά μου φοβάται τον πόνο, είπε το αγόρι στον Αλχημιστή.
-Πες της ότι ο φόβος του πόνου είναι χειρότερος και από τον ίδιο τον πόνο. Και ότι καμία καρδιά δεν υπέφερε ποτέ όταν ξεκίνησε να αναζητήσει τα όνειρα της, γιατί κάθε στιγμή αναζήτησης είναι μια στιγμή συνάντησης με την αιωνιότητα.»
 Ο Αλχημιστής – η καρδιά, Paulo Coehlo
Τελικά, πόση ουσιαστική χαρά γευτήκαμε, μέσα από το ασφαλές μας πεδίο;

Ναι, πονά αυτή η αποκόλληση. Αλλά, μας απελευθερώνει. Είναι σα μία ενεργειακή γέννα, γιατί, τελικά, ο καθένας χρειάζεται να ξαναγεννήσει τον εαυτό του και να αγκαλιάσει αυτό το βρέφος με φροντίδα, να το αναθρέψει, όπως κανείς άλλος ως τώρα, με ειλικρίνεια, αγάπη, αποδοχή. Ποιότητες που έλειψαν στην ανατροφή των περισσότερων από εμάς.

Επιτέλους, να αγαπηθούμε για αυτό που είμαστε, όχι για αυτό που θέλουμε να γίνουμε, για να πάρουμε «κουπόνια αγάπης».

Ας κοιτάξουμε αυτόν τον άγνωστο που αναδύεται: είμαστε εμείς. Ας του δώσουμε το χέρι μας να στηριχθεί, ώσπου να βρει το δικό του βήμα.

Ας αφήσουμε πίσω μας το θυμό που, εν τέλει, δε γίνεται δράση, αλλά στερεοποιημένη οργή, που μας καθηλώνει ακόμα περισσότερο, αναζητώντας μία απατηλή εκδίκηση.

Ας γίνουμε οι δικοί μας λυτρωτές. Ας ανέβουμε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω. Εκεί όπου η αποδοχή δεν έρχεται επειδή επιβάλλεται, αλλά επειδή γιατί εμείς έχουμε αποφασίσει να δούμε τη ζωή πιο λαμπερή, να αφήσουμε το Φως να λάμψει εντός μας, να βρούμε το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, να πραγματώσουμε το καλύτερο που μπορούμε να γίνουμε. Ότι και αν είναι αυτό, όση διαδρομή και αν έχει, δε θα είμαστε οι σκιές του εαυτού μας, αλλά εμείς. Μόνο εμείς…

Ήρθαμε εδώ για να δώσουμε τις μάχες μας, μικρές ή μεγάλες. Κάθε μάχη εμπεριέχει το ρίσκο της ήττας, είναι αλήθεια, αλλά θα έχουμε δράσει. Και μόνο για αυτό, θα είμαστε νικητές. Θα έχουμε νικήσει την προσωπική βολή, τα φαντάσματα του «πρέπει», θα έχουμε ηγηθεί της ζωής μας, της ψυχής μας. Κατανοούμε τη σπουδαιότητα του να μην είμαστε υπαρξιακές ιδιομορφίες στις ατζέντες της κοινωνίας, αλλά ακέραιες υπάρξεις;

Ναι, πονάει η αλήθεια, αλλά πόσο πονάει το ψέμα; Το έχουμε συνειδητοποιήσει;
Τελικά, γιατί είμαστε εδώ;

Ας μείνουμε λίγο και ας στοχαστούμε. Για να είμαστε ουσιαστικά καλά, χρειάζεται να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να τον θαυμάζουμε σε κάθε του έκφανση. Αυτή η στάση θα βοηθήσει να γίνουμε πιο θετικοί. Έτσι, θα γινόμαστε κάθε μέρα λίγο καλύτεροι, αποκτώντας όλο και πιο θετική στάση ζωής.

Ήρθαμε εδώ, παίρνοντας μία ευκαιρία ακόμα να νικήσουμε το ψέμα, όποιας μορφής και αν είναι και να γίνουμε οι αληθινή γνώση, που φέρνει μαζί της τα δώρα ενός καινούργιου κόσμου μέσα μας, αλλά και γύρω μας.

Ας επιλέξουμε το Φως. Ας επιλέξουμε με θάρρος και ας ξεκινήσουμε την πορεία μας προς τη δική μας, πνευματική αφύπνιση.

Shakila Ιωάννα Μπράτη

Shakila Ιωάννα Μπράτη

Ασχολείται επαγγελματικά με την κρυσταλλοθεραπεία.
Έχει εκπαιδευτεί στην Ανώτερη Επικοινωνία (Channeling), σε τεχνικές με το εκκρεμές, στο θεραπευτικό μασάζ, καθώς και σε διάφορες θεραπευτικές τεχνικές και έχει σπουδάσει Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική. Έχει μελετήσει το Σαμανισμό από διάφορες κουλτούρες. Είναι απόφοιτος της Εσωτέρας Θεραπευτικής και Ψυχοενεργειακής προσέγγισης.
Έχει εκδόσει τα βιβλία «Κρύσταλλοι: Οι δάσκαλοι του φωτός», και "Κρυσταλλικός Βελονισμός & Ορυκτά".
Εργάζεται ως θεραπεύτρια, είναι συντονίστρια του κύκλου γυναικών Blossoming Goddess και διοργανώνει τα Athens Goddess Festivals, με στόχο την αφύπνιση του Ιερού Θηλυκού.
Δείτε τα πλήρη στοιχεία της Shakila Ιωάννας Μπράτη
Shakila Ιωάννα Μπράτη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Στη γέφυρα του Γαλατά

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...




Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.