Το Εννεάγραμμα και ο Μοναχός

0
421

Δέκα χρόνια λειτουργούσα ως πάστορας σε μια νεοσύστατη εκκλησία στο Κονέκτικατ. Αγάπησα την ενορία μου, αλλά τον έβδομο χρόνο οι πιστοί στην κυριακάτικη λειτουργία έφταναν πλέον τα 500 άτομα κι άρχισα να ξεμένω από καύσιμα. Ήταν σαφές ότι η εκκλησία χρειαζόταν έναν πάστορα με διαφορετικά χαρίσματα, που θα ακολουθούσε κατά γράμμα το τελετουργικό και όχι ένα ανήσυχο πνεύμα σαν εμένα.

 

Τρία χρόνια κατέβαλλα προσπάθειες για να μεταμορφωθώ στον επικεφαλής που πίστευα ότι η εκκλησία μου χρειαζόταν και που ήθελα κι εγώ να γίνω, αλλά το εγχείρημα ήταν καταδικασμένο εξαρχής. Όσο περισσότερο προσπαθούσα, τόσο χειρότερα γίνονταν τα πράγματα. Τα ολισθήματά μου ήταν περισσότερα κι από κάποιον που τρέχει σε ναρκοπέδιο με παπούτσια για κλόουν. Μέχρι να αποχωρήσω δεν υπήρχε μπέρδεμα και παρεξήγηση που να μην είχε συμβεί. Για μένα το τέλος ήταν αποκαρδιωτικό.

Μετά την αποχώρησή μου, ένιωθα απογοητευμένος και μπερδεμένος. Μέχρι που ένας καλός μου φίλος με προέτρεψε να συναντήσω τον αδελφό Ντέιβ, έναν εβδομηντάχρονο Βενεδικτίνο μοναχό και πνευματικό καθοδηγητή.

Όταν αντίκρισα για πρώτη φορά τον αδελφό Ντέιβ, στεκόταν με το μαύρο ράσο και τα σανδάλια του στην καταπράσινη νησίδα στην είσοδο του μοναστηριού και περίμενε να με συναντήσει. Τα πάντα -από τον τρόπο που τα χέρια του έσφιξαν τα δικά μου μέχρι τον τρόπο που μου είπε χαμογελώντας: «Καλώς όρισες, ταξιδιώτη, να σου φτιάξω καφέ;»- με διαβεβαίωναν ότι είχα πάει στο σωστό μέρος.

Υπάρχουν μοναχοί που περνούν τις μέρες τους στα καταστήματα με είδη δώρων των μοναστηριών, πουλώντας κεριά και γιγάντια κεφάλια τυρί που έχουν παρασκευάσει στο μοναστήρι, αλλά ο αδελφός Ντέιβ δεν είναι τέτοιος μοναχός. Είναι ένας σοφός πνευματικός καθοδηγητής που ξέρει πότε θα σε νουθετήσει και πότε θα σε παρηγορήσει.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων μας συνεδριών, ο αδελφός Ντέιβ με άκουγε υπομονετικά να του διηγούμαι μια σειρά κακών εκτιμήσεων και σφαλμάτων που έκανα κατά τη θητεία μου, για τα οποία εκ των υστέρων απορούσα. Γιατί είχα πει και είχα κάνει τόσα πολλά πράγματα, που τη δεδομένη στιγμή μου φάνταζαν σωστά, αλλά -τώρα που τα ξανασκέφτομαι- ήταν τουλάχιστον παράλογα, αν όχι επιζήμια, για τον εαυτό μου αλλά και για τους άλλους; Επιτρέπεται η οδήγηση σε οδηγούς που δεν βλέπουν καθαρά; Ένιωθα ξένος με τον εαυτό μου.

Μέχρι την τέταρτη συνεδρία μας ακουγόμουν σαν ένας χαμένος, ημίτρελος οδοιπόρος που αναζητούσε την έξοδο του δάσους, ενώ παραμιλούσε δυνατά και έλεγε πώς στην ευχή κατάφερε να χαθεί…

«Ίαν» διέκοψε την πελαγοδρόμησή μου ο αδελφός Ντέιβ «γιατί βρίσκεσαι εδώ;»

«Συγγνώμη;» ψέλλισα, σαν κάποιος να με σκούντησε στον ώμο, ξυπνώντας με από όνειρο.
Χαμογέλασε κι έγειρε μπροστά την καρέκλα του. «Γιατί βρίσκεσαι εδώ;»

Ο αδελφός Ντέιβ είχε το χάρισμα να θέτει ερωτήσεις που επιφανειακά φάνταζαν προσβλητικά απλοϊκές, μέχρι τη στιγμή που θα επιχειρούσες να τις απαντήσεις. Κοίταξα πίσω του, έξω απ’ τα συμμετρικά παράθυρά του τοίχου. Διέκρινα μια γιγάντια φτελιά· ο αέρας λύγιζε τις άκρες των κλαδιών της προς τη γη. Πάσχιζα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσω όσα ήθελα, αλλά δεν μπορούσα. Οι λέξεις που μου ήρθαν δεν ήταν δικές μου, απέδιδαν, όμως, εύστοχα όσα ήθελα να εκφράσω.

«Ὅ γὰρ κατεργάζομαι οὐ γινώσκω· οὐ γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ’ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ» (Δεν μπορώ να καταλάβω τον εαυτό μου, γιατί ενώ θέλω να πράξω το σωστό, τελικά δεν το κάνω. Αντιθέτως, πράττω ό,τι μισώ) αποκρίθηκα, έκπληκτος που ένας τύπος σαν εμένα, ο οποίος συνήθως δεν θυμάται ούτε τον αριθμό του κινητού του, μπόρεσε να ανασύρει από τη μνήμη του ένα εδάφιο από το 7ο κεφάλαιο της Επιστολής του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους.

«Οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω. Εἰ δὲ ὃ οὐ θέλω ἐγὼ τοῦτο ποιῶ…» (Θέλω να πράξω το σωστό, αλλά δεν το κάνω. Δεν θέλω να πράξω το κακό, αλλά το πράττω ούτως ή άλλως) με συμπλήρωσε ο αδελφός Ντέιβ με ένα εδάφιο του ίδιου κεφαλαίου.

Για μια στιγμή σωπάσαμε κι αναλογιστήκαμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου που στροβιλίζονταν και λαμπύριζαν στον αέρα, όπως οι κόκκοι της άμμου κάτω απ’ τον ήλιο.

«Αδελφέ Ντέιβ, δεν ξέρω ποιος είμαι, ούτε πώς έμπλεξα έτσι» του εξομολογήθηκα, διακόπτοντας τη σιωπή μας. «Αλλά θα σ’ ευγνωμονώ, αν με βοηθήσεις να το καταλάβω».

Ο αδελφός Ντέιβ χαμογέλασε και ανακάθισε στην καρέκλα του. «Ωραία» είπε. «Τώρα, μπορούμε να ξεκινήσουμε».

Στην επόμενη συνάντησή μας, ο αδελφός Ντέιβ ρώτησε: «Έχεις ακουστά το Εννεάγραμμα;»

«Ελάχιστα» απάντησα, προσπαθώντας να βολευτώ στη θέση μου. «Αλλά μου φάνηκε κάπως τρελή ιστορία».

Ο αδελφός Ντέιβ έκανε έναν μορφασμό και γέλασε, όταν του είπα ότι η πρώτη μου επαφή με το Εννεάγραμμα ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν αποφοίτησα από μια ιερατική σχολή. Ένα σαββατοκύριακο σ’ ένα μοναστήρι πέτυχα ένα αντίτυπο του βιβλίου του μοναχού Ρίτσαρντ Ρορ «Discovering the Enneagram: An Ancient Tool for a New Spiritual Journey». Στο βιβλίο του ο Ρορ περιγράφει τα χαρακτηριστικά και τα βαθύτερα κίνητρα που καθοδηγούν και κινητοποιούν καθέναν από του εννέα βασικούς τύπους προσωπικότητας του Εννεαγράμματος. Κρίνοντας από την προσωπική μου εμπειρία και από όσα έμαθα στην εκπαίδευσή μου για να γίνω σύμβουλος, οι περιγραφές των τύπων που έδινε ο Ρορ, ήταν εντυπωσιακά ακριβείς. Ήμουν βέβαιος ότι είχα πετύχει ένα εκπληκτικό εργαλείο για τους χριστιανούς.

Τη Δευτέρα το πρωί ρώτησα έναν από τους καθηγητές μου αν το είχε ακουστά. Αν έβλεπε κάποιος την έκφρασή του, θα νόμιζε ότι του είχα μιλήσει για την «πεντάλφα». Μου απάντησε ότι η Βίβλος καταδικάζει τα ξόρκια, τη μαγεία, τα ωροσκόπια και τις μάγισσες —τίποτα απ’ τα οποία δεν αναφέρεται στο βιβλίο, απ’ όσο θυμάμαι— και ότι θα έπρεπε να πετάξω αμέσως το βιβλίο.

Τότε ήμουν ένας νέος, εύπιστος ευαγγελικός και μολονότι το ένστικτό μου μού έλεγε ότι η αντίδραση του καθηγητή μου άγγιζε τα όρια της παράνοιας, ακολούθησα τη συμβουλή του —αν και δεν πέταξα το βιβλίο στα σκουπίδια. Για τους λάτρεις των βιβλίων, αυτό είναι ασυγχώρητη αμαρτία που θα έθλιβε το Άγιο Πνεύμα. Ήξερα ακριβώς σε ποιο ράφι της βιβλιοθήκης του γραφείου μου βρισκόταν το ταλαιπωρημένο βιβλίο του Ρορ.

«Πολύ κρίμα που ο καθηγητής σου σε αποθάρρυνε από το να μελετήσεις το Εννεάγραμμα» σχολίασε ο αδελφός Ντέιβ. «Είναι πηγή σοφίας για τους ανθρώπους που θέλουν να βγουν από την πεπατημένη και να εξελιχθούν στα άτομα που προορίζονταν από τον Δημιουργό τους να γίνουν».

«Και τι απαιτείται για να “βγουν από την πεπατημένη”;» ρώτησα, γνωρίζοντας πόσες πολλές φορές θέλησα να κάνω αυτό ακριβώς στη ζωή μου, αλλά δεν ήξερα με ποιον τρόπο.

«Είναι ζήτημα αυτογνωσίας. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι αντιλαμβάνονται ποιοι είναι, ενώ δεν ξέρουν» μου εξήγησε ο αδελφός Ντέιβ. «Δεν αμφισβητούν το πρίσμα μέσα απ’ το οποίο βλέπουν τον κόσμο —από πού τους έχει προκύψει αυτό το πρίσμα, πώς έχει διαμορφώσει τη ζωή τους, ούτε καν αν η εικόνα της πραγματικότητας που τους δίνει είναι αληθινή ή διαστρεβλωμένη. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι οι περισσότεροι δεν κατανοούν πώς τα πράγματα που τους βοήθησαν να επιβιώσουν ως παιδιά τώρα τους κρατούν πίσω ως ενηλίκους. Κοιμούνται».

«Κοιμούνται;» επανέλαβα και το ύφος μου μαρτυρούσε τη σύγχυσή μου.

Ο αδελφός Ντέιβ έστρεψε το βλέμμα του για μια στιγμή στο ταβάνι και συνοφρυώθηκε. Τώρα εκείνος αναζητούσε τον κατάλληλο συνδυασμό λέξεων που θα ξεκλείδωναν την απάντηση για μια φαινομενικά απλοϊκή ερώτηση.

«Όσα δεν γνωρίζουμε για τον εαυτό μας μπορεί -ή μάλλον είναι βέβαιο- ότι θα βλάψουν τον εαυτό μας, για να μην μιλήσουμε για τους άλλους» εξήγησε στρέφοντας το δάχτυλό του πρώτα σ’ εμένα και μετά στον εαυτό του.

«Για όσο παραμένουμε στο σκοτάδι και δεν αντιλαμβανόμαστε το πώς βλέπουμε τον κόσμο, αλλά και τα τραύματα ή τις πεποιθήσεις που μας διαμόρφωσαν, είμαστε δέσμιοι της ιστορίας μας. Θα συνεχίσουμε να ζούμε τη ζωή μας στον αυτόματο πιλότο και θα εξακολουθούμε με τις πράξεις μας να βλάπτουμε τον εαυτό μας και όσους μας περιβάλλουν. Τελικά θα συνηθίσουμε να επαναλαμβάνουμε κατ΄εξακολούθηση τα ίδια λάθη στη ζωή μας σε τέτοιο βαθμό που θα μας αποκοιμίσουν. Πρέπει να ξυπνήσουμε».

Να ξυπνήσω… Αυτό ακριβώς επιθυμούσα κι εγώ.

«Το Εννεάγραμμα βοηθά τους ανθρώπους να αναπτύξουν την απαραίτητη αυτογνωσία για να κατανοήσουν και το ποιοι είναι, αλλά και τους λόγους που αντιλαμβάνονται τον κόσμο και συνδέονται με τον κόσμο με έναν συγκεκριμένο τρόπο» συνέχισε ο αδελφός Ντέιβ. «Όταν συμβεί αυτό μπορούν να αρχίσουν να βγαίνουν από τον δρόμο που οι ίδιοι χάραξαν και να γίνουν οι άνθρωποι που δημιούργησε ο Θεός».

Όταν έμαθε ότι ακυρώθηκε το απογευματινό ραντεβού του, ο αδελφός Ντέιβ μου αφιέρωσε περισσότερο χρόνο για να μου μιλήσει για τη σημασία της αυτογνωσίας στην πνευματική μας εξέλιξη. Γιατί, όπως το έθεσε κι ο Τζον Κάλβιν, «αν δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν γίνεται να γνωρίσουμε τον Θεό».

«Εδώ και αιώνες οι μεγάλοι χριστιανοί δάσκαλοι έχουν πει ότι η αυτογνωσία μας είναι εξίσου σημαντική με τη γνώση του Θεού.

Ίσως κάποιοι αυτό να το θεωρούν εμψυχωτική ψυχολογία, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς καλή θεολογία» σχολίασε.

Για μια στιγμή αναλογίστηκα γνωστούς μου ιεραπόστολους και πάστορες, που με τις πράξεις τους είχαν τινάξει στον αέρα τη ζωή και τη διακονία τους, με τρόπο μη αναστρέψιμο, γιατί δεν γνώριζαν τον εαυτό τους ή την ανθρώπινη ροπή προς την αυταπάτη. Μελετούσαν και ήξεραν τη Βίβλο απ’ έξω κι ανακατωτά, αλλά δεν ήξεραν τους εαυτούς τους. Σκέφτηκα πόσους χριστιανικούς γάμους έχω δει να διαλύονται, κυρίως επειδή κανένας από τους συζύγους δεν κατανοούσε το μεγαλείο αλλά και τη φθορά της ψυχής τους.

Μετά σκέφτηκα τον εαυτό μου. Πάντα πίστευα ότι ήμουν πιο συνειδητοποιημένος από έναν μέσο άνθρωπο, αλλά τα τελευταία τρία χρόνια με δίδαξαν ότι είχα αναμφίβολα πολλή δουλειά να να κάνω ακόμα στον τομέα της αυτογνωσίας.

Ο αδελφός Ντέιβ κοίταξε το ρολόι του και σιγά-σιγά σηκώθηκε. «Θα λείπω τον επόμενο μήνα. Πάω για πνευματική καθοδήγηση σε ησυχαστήρια» μου ανακοίνωσε, ενώ τεντωνόταν για να αρχίσει να κυκλοφορεί και πάλι το αίμα μετά τη σχεδόν δίωρη συζήτησή μας. «Στο μεταξύ, εσύ ξεσκόνισε το βιβλίο του Ρορ και ξαναδιάβασέ το. Θα εκτιμήσεις πώς προσεγγίζει το Εννεάγραμμα μέσα από το πρίσμα του χριστιανικού πνεύματος και όχι της ψυχολογίας. Θα σου στείλω με e-mail τους τίτλους και κάποιων άλλων βιβλίων, που θα μπορούσες να διαβάσεις».

«Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω» του είπα· σηκώθηκα και πέρασα το σακίδιο στον ώμο μου.

«Θα έχουμε πολλά να συζητήσουμε στην επόμενη συνάντησή μας» μου υποσχέθηκε ο αδελφός Ντέιβ, κι αφού με αγκάλιασε, άνοιξε την πόρτα του γραφείου του για να με ξεπροβοδίσει. «Εἰρήνη πᾶσι!» τον άκουσα να μου φωνάζει καθώς προχωρούσα στον διάδρομο.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «O Δρόμος προς τον Αληθινό σου Εαυτό» των Ian Morgan Cron & Suzanne Stabile από τις εκδόσεις Ιβίσκος.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Το βιβλίο:

Τίτλος: O Δρόμος προς τον Αληθινό σου Εαυτό
Συγγραφείς: Ian Morgan Cron & Suzanne Stabile
Εκδόσεις: Ιβίσκος
Σχήμα: 14 Χ 21
Εξώφυλλο: Mαλακό
Tιμή: 15,30€
Σελίδες: 392
Είδος: Δοκίμιο
Κατηγορία: Συμβουλευτική Ψυχολογία
ISBN: 978-618-5505-04-2

 

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο εδώ: iviskospublications.gr

Βάλτε την παραγγελία σας με το κουπόνι Omorfizoi15 και κερδίστε έκπτωση 15%
Ισχύει για εσάς και τους φίλους σας, για όλα τα βιβλία των εκδόσεων Ιβίσκος !

Θέλω να το αγοράσω

Μαθήματα Θαυμάτων

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

No apps configured. Please contact your administrator.

Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας