Του Στέφανου Ξενάκη

Είναι δεν είναι μια βδομάδα απ’ τη μέρα που μας βρήκε το κακό. Περπατάγαμε με τα κορίτσια μου και για κάποιο λόγο η μικρή έδωσε στη μεγάλη να κρατάει την καινούργια τσάντα της. Μια αστραφτερή τσαντούλα με στρας και χάντρες που της είχαν κάνει δώρο. Υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, χάθηκε το ένα απ’ τα δύο κρικάκια που κρατούσε το χερούλι της.

Με το που το είδε η μικρή έγινε Τούρκος.
«Έτσι μου την έδωσες την τσάντα».
«Λες ψέματα! Εσύ το έχασες..»
Τα μάτια της έβγαζαν φλόγες. Σαν τη λέαινα που της έκαναν κακό στο λιονταράκι της. Με βία κρατιόταν να μην την κατασπαράξει.

Ξεψαχνίσαμε για ώρα το πεζοδρόμιο. Μάταια. Η μικρή ήταν απαρηγόρητη. Το είχε λατρέψει αυτό το τσαντάκι απ’ την αρχή. Αργότερα, ανακάλυψα σε ένα συρτάρι μου ένα παρόμοιο κρικάκι και ξανάφτιαξα την τσάντα. Ήταν πλέον πανομοιότυπη για μένα. Όχι για την κόρη μου… Για κείνη ήταν σαν σπασμένο γυαλί.
Με τα πολλά ξεχάστηκε το θέμα. Ο χρόνος όντως γιατρεύει.
Σήμερα μπαίνοντας στο σπίτι έπεσα πάνω του. Λες και μου το φανέρωσε ο Θεός. Τρελάθηκα. Ήταν το κρικάκι μας! Λαβωμένο, ανοιχτό κι ολίγον στραβωμένο, αλλά ήταν το κρικάκι μας!
Το έβαλα στην τσέπη μου λες κι ήταν 500άρικο.
Μέσα στη μέρα ξεχάστηκα με τις δουλειές. Το απόγευμα μιλήσαμε με τα κορίτσια αλλά δεν είχαμε πολλά να πούμε. Απ’ τις μέρες που μετά βίας έβγαιναν τα λόγια. Είχε βραδιάσει, όταν κάποια στιγμή έβαλα το χέρι στην τσέπη και ξανάπιασα το κρικάκι. Το είχα ξεχάσει… Παράτησα ό,τι έκανα και πήρα άρον άρον τη μικρή να της πω τα μαντάτα. Έτρεμα μην είχε κοιμηθεί. Την πρόλαβα στο τσακ.
-Έλα μπαμπά… (βαρεμάρα – καλά πριν λίγο τα ‘παμε…)
-Αίνεια, ξέχασα να σου πω το σημαντικότερο που μου συνέβη σήμερα! (εγώ κατουρημένος)
-Τι; (πάντα βαρεμάρα)
-Τι χάσαμε τις προάλλες αγάπη μου…;
Κενό..
-Μπαμπά! Μη μου πεις…! (δεν υπάρχουν λόγια…)
-Ναι…
-Μπαμπά! Το κρικάκι!!!! (η χαρά δεν χωράει πια)
-Ναι αγάπη μου.
Δεν πρέπει να πατούσε πια στο έδαφος.
«Ήταν το σημαντικότερο πράγμα που μου συνέβη σήμερα και δεν ήθελα να πας για ύπνο χωρίς να στο πω».
Ξεροκαταπίνει.
«Όνειρα γλυκά αγάπη μου».
«Κι εσύ μπαμπά… μπαμπά…;»
«Έλα..»
«Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που έκανες…»
Η σειρά μου να ξεροκαταπιώ.

Ο Θεός δεν μπορούσε να μου κάνει μεγαλύτερο δώρο.
Αυτό το κρικάκι θα μας ενώνει για πάντα με την κόρη μου.

Πώς θα σου φαινόταν αν μπορούσες να μοιραστείς τις εμπειρίες και τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο;
Μέσω της στήλης Το δικό σου Βίωμα, έχεις κι εσύ την δυνατότητα να μοιρασθείς τις εμπειρίες σου μαζί μας.
Διάβασε εδώ όλες τις αναλυτικές πληροφορίες !

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο georgia@omorfizoi.gr
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Στη γέφυρα του Γαλατά

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...




Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.