Όλοι οι άνθρωποι έχουν τραύματα; Είναι το τραύμα ένας κοινός ανθρώπινος τόπος;

Ας δούμε μαζί αυτή την υπόθεση εργασίας.

 

Ας υποθέσουμε ότι εσείς μέχρι σήμερα, έχετε περάσει τη ζωή σας σαν αγωγοί της Αγάπης της Δημιουργίας, χωρίς να έχετε βιώσει συγκρούσεις, απέχθειες και άλλα σκοτεινά συναισθήματα και δεν τα έχετε δημιουργήσει για κανέναν γύρω σας.

Ας υποθέσουμε ότι οι γονείς σας ήταν άνθρωποι που τους συνέδεε μια υγιής αγάπη με την έννοια που έχει δοθεί από την Πηγή της ζωής. Ας υποθέσουμε πως αυτή την αγάπη την μοιράστηκαν τη στιγμή της σύλληψης σας, σε αυτή την πολύ σημαντική στιγή για την διαμόρφωση σας. Δηλαδή, αυτή η αγνή αγάπη έφερε την ένωση του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου και δημιούργησε εσάς.

Ας υποθέσουμε ότι και οι γονείς των γονιών σας είχαν την ίδια ευλογία να γνωρίζουν, να βιώνουν και να μεταδίδουν την αληθινή έννοια της αγάπης και ας υποθέσουμε ότι όλη η σειρά προγόνων πίσω από τους δύο γονείς σας είχαν την ίδια ακριβώς ευλογία.

Δεν μετέφεραν δηλαδή κανένα τραύμα καθώς ήταν το ζωντανό παράδειγμα της αγάπης πάνω στη γη.

Αν ανήκετε σε αυτήν την υπέροχη σπάνια κατηγορία ανθρώπων, είναι σίγουρο, ότι ένα κείμενο που μιλά για τα τραύματα δεν σας αφορά και έτσι δεν θα διαβάζατε τώρα αυτές τις γραμμές.

Καθώς οι άνθρωποι απέχουμε μέχρι ώρας από την έκφραση της αγάπης που υπάρχει μέσα στη φύση μας, χρειάζεται να την ξαναμάθουμε, να την ενθυμηθούμε, να την ανακαλύψουμε.

Οι γονείς μας ήταν κι αυτοί ατελείς άνθρωποι όπως και οι πρόγονοι μας. Όλοι είμαστε στην διαδικασία της εξέλιξης, έτσι χωρίς συνειδητά να το επιλέξουν μεγάλωσαν αντιγράφοντας τα τραύματα που είχαν δημιουργηθεί από τους δικούς τους προγόνους.

Όταν την παίρνουμε σαν δεδομένη αυτή την αλυσίδα αναπαραγωγής πόνου μοιάζει να είναι η κληρονομιά μας, η ταυτότητα μας και τελικά γίνεται η ίδια μας η Μοίρα.

Η ελεύθερη βούληση είναι αυτή που μας οδηγεί στην δημιουργία της ζωής μας.

Η αναγνώριση και η απελευθέρωση των τραυμάτων είναι όφελος για μας, τους απογόνους μας και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

Το να υπάρχει τραυματική εμπειρία μοιάζει άπρεπο, φέρνει ντροπή, ενοχή, μας καθιστά αδύναμους και έτσι δέσμιους για πάντα ενός εσωτερικού βωβού πόνου.

Ο φόβος μας να το παραδεχτούμε και να το απελευθερώσουμε, γίνεται πιο δυνατός από την επιθυμία μας για ζωή.

Μέχρι να επιλέξουμε ότι μπορούμε να θυμηθούμε, ότι μπορούμε να ανθίσουμε ξανά μέσα στην αγάπη.

Εάν θεωρείτε το άρθρο ενδιαφέρον θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για το σεμινάριο: “Φωτίζοντας το Τραύμα”. Πραγματοποιείται το Σάββατο 8 και την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου στην Αθήνα, από τη Σοφία Φώσκολου.
Γα περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

 

Newsletter εγγραφή

 

Σοφία Φώσκολου

Πρόσφατα άρθρα του συντάκτη Σοφία Φώσκολου (όλα τα άρθρα)

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας