Τρία πράγματα που ο θάνατος με δίδαξε για τη ζωή

0
θάνατος
Photo on Pixabay

328 ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

… Όμως ενώ ο Ύπνος ταξιδεύει ειρηνικά πάνω στη θάλασσα και στη γη και είναι ευχάριστος στους ανθρώπους, ο Θάνατος αντίθετα έχει σκληρή και σιδερένια καρδιά και μισείται από τους ανθρώπους, ακόμη κι από τους αθάνατους…

 

‘Ενα άρθρο για το αμετάκλητο του θανάτου και το πόσο πολύτιμη είναι η ζωή από τον Σάικλον Τζορτζ.

Είμαι νοσοκομειακός εφημέριος.

Προσφέρω πνευματική φροντίδα στους ετοιμοθάνατους και τις οικογένειες τους.

Το κάνω αυτό με το να στέκομαι δίπλα τους. Ακούω τους φόβους τους, τις στεναχώριες, τις χαρές, τις ανησυχίες και τις μεταμέλειες τους. Ακούω προσεχτικά αυτά που λέγονται και σκέφτομαι σοβαρά αυτά που δεν λέγονται.

Όταν οι άνθρωποι ανακαλύπτουν τι κάνω για να ζήσω, η αντίδραση τους είναι σχεδόν πάντα η ίδια: «Ουάου, αυτό πρέπει να είναι σκληρό. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω».

Αλήθεια το καταλαβαίνω. Στην πραγματικότητα, πριν ασχοληθώ με αυτό το επάγγελμα, θυμάμαι να έχω ακριβώς την ίδια αντίδραση σε έναν εθελοντή του. Έτρεμα τον θάνατο. Δεν μου άρεσε να τον σκέφτομαι ή να συζητώ για αυτόν. Σίγουρα δεν πίστευαν ότι θα πέρναγα τις μέρες μου προσφέροντας ανακούφιση στους ετοιμοθάνατους.

Αυτό που δεν καταλάβαινα τότε είναι ότι οι ετοιμοθάνατοι δεν είναι από άλλο πλανήτη. Είναι όμορφα και θαρραλέα ανθρώπινα πλάσματα που δεν σταματούν να ζουν, απλά επειδή πεθαίνουν. Δεν έχουν καμιά διαφορά από όλους εμάς, εκτός από το γεγονός ότι έχουν απόλυτη συναίσθηση του πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος τους πάνω στη γη.

Προς έκπληξη μου, ο χρόνος που περνώ με τους ετοιμοθάνατους με έμαθαν σημαντικά πράγματα για τη ζωή.

«Ζήσε σαν ήταν να πεθάνεις αύριο. Μάθε σαν να ήταν να ζήσεις για πάντα»|
Μαχάτμα Γκάντι

Αυτά είναι όσα έμαθα μέχρι σήμερα:
Ποτέ δεν είναι αργά

Οι περισσότεροι άνθρωποι στο κατώφλι του θανάτου συχνά λένε «Μην περιμένεις». Από την πλευρά μου πιστοποιώ, ότι ακριβώς αυτό είναι που έμαθα και εγώ από τους ετοιμοθάνατους. Είχα ασθενείς που μου έλεγαν ότι εύχονταν να είχαν κυνηγήσει τα πράγματα που πάντοτε ήθελαν. Και η αλήθεια είναι ότι αυτές οι συζητήσεις μπορούν να σου ματώσουν τη καρδιά.

Συνόδεψα όμως στη διαδρομή για το τελευταίο ταξίδι και άλλους που αποφάσισαν να αποκτήσουν νέα ενδιαφέροντα, παρότι γνώριζαν ότι πέθαναν. Μια ασθενής μου άρχισε να ζωγραφίζει σε μια προσπάθεια να επεξεργαστεί τα συναισθήματα της για τον θάνατο. Αυτοδίδακτη, γρήγορα ανακάλυψε ότι είχε ταλέντο στη ζωγραφική και πολύ σύντομα έφτιαξε όμορφα έργα για την οικογένεια και τους φίλους της.

Ένας άλλος ασθενής, που είχε έναν μακροχρόνιο και δύσκολο γάμο, αποφάσισε να διορθώσει την κατάσταση με τη σύζυγο του, αφού πληροφορήθηκε ότι του απέμενε λίγος χρόνος ζωής. Οι περισσότεροι άνθρωποι στη δική του θέση λογικά θα έλεγαν «μακάρι να το είχαμε κάνει νωρίτερα». Αντίθετα εκείνος έλεγε «αυτή η διάγνωση μας έφερε ξανά κοντά».

Τα παραπάνω υπέροχα παραδείγματα με έμαθαν το εξής: ποτέ δεν είναι αργά. Παρότι συμφωνώ απόλυτα με την συμβουλή «μην περιμένετε», το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι θεωρούν ότι καθυστέρησαν υπερβολικά και ότι ήδη είναι πολύ αργά.

Πιστεύουν ότι είναι πολύ αργά για να ξεκινήσουν ένα χόμπι, μια καριέρα ή να κυνηγήσουν ένα όνειρο ζωής. Είναι βέβαιοι ότι είναι πολύ αργά για να φτιάξουν μια σχέση που χάλασε ή να ξεκινήσουν μια νέα.

Εάν υπάρχει κάτι που αναβάλετε για μήνες ή για χρόνια, η σωστή συμβουλή είναι «μην περιμένετε». Εάν πιστεύετε ότι η στιγμή σας έχει περάσει, να ξέρετε ότι όσο αναπνέετε δεν είναι αργά για τίποτα.

Όπως λέει και μια παροιμία «Η καλύτερη στιγμή να φυτέψουμε ένα δέντρο είναι πριν από 20 χρόνια. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή είναι τώρα».

Είναι ΟΚ να μην έχεις όλες τις απαντήσεις

Ασκούμε τεράστια πίεση στους εαυτούς μας να τα ξέρουμε όλα.

Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους λόγους που αποφεύγουμε το θάνατο. Σαν νοσοκομειακός εφημέριος συχνά με ρωτούν: «γιατί συνέβη σε μένα αυτό;», «γιατί η ζωή είναι τόσο άδικη;» ή «που θα πάω αφού πεθάνω;».

Οι περισσότεροι ασθενείς δεν περιμένουν από εμένα να τους δώσω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Απλά χρειάζονται κάποιον δίπλα τους, ενώ παλεύουν με τις βαθύτερες ελπίδες και ανησυχίες τους.

Και όταν το θέμα είναι ο θάνατος, κανένας δεν είναι ειδικός. Θυμάμαι να κάθομαι με έναν άνθρωπο υψηλής ευφυΐας, το επάγγελμα του οποίου απαιτούσε να έχει απαντήσεις για πολλά πράγματα. Στη διάρκεια μιας εκ των συναντήσεων μας, μου παραδέχτηκε ότι δεν ήταν ειδικός στο θάνατο και ότι φοβόταν όπως κάθε άλλος. Κι εκείνος βασανιζόταν από τα ίδια ερωτήματα, που αργά ή γρήγορα θα απασχολήσουν όλους μας.

Υπάρχει κάτι εξαιρετικά απελευθερωτικό στο να εγκαταλείπουμε το προσωπείο του τα ξέρω όλα. Αντί να χρησιμοποιούμε τη γνώση και την εξυπνάδα μας για να αισθανθούμε ανώτεροι έναντι όλων των άλλων, μπορούμε να τα μοιραστούμε στο πλαίσιο της κοινής ανθρωπιάς μας. Μπορούμε να αισθανθούμε ασφαλείς παραδεχόμενοι ο ένας στον άλλον «δεν ξέρω». Εγκαταλείποντας λοιπόν αυτό το προσωπείο, βαθαίνει η σύνεση και η οικειότητα μεταξύ των ανθρώπων.

Είναι ΟΚ να μην είστε ΟΚ

Κάποτε είχα έναν ασθενή που στη διάρκεια των πρώτων μας συναντήσεων μου εξέφρασε ότι είναι εντάξει με το γεγονός ότι πέθαινε. Είχε ζήσει τη ζωή του όσο καλύτερα μπορούσε και ένιωθε σε ειρήνη με τον εαυτό του.

Ωστόσο όσο η υγεία του φθειρόταν, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν ήταν εντάξει με τον θάνατο. Ήταν νέος, είχε παιδιά στο σπίτι και ένιωθε ότι υπήρχαν ακόμα πράγματα που ήθελε να κάνει. Σταδιακά έγινε ιδιαίτερα ανήσυχος για τη διαδικασία του θανάτου.

Κατά τη διάρκεια μιας από τις συναντήσεις μας και αφού είχε παλέψει μέσα του με αυτή την αλλαγή συναισθημάτων συμπέρανε: «συνειδητοποίησα ότι είναι εντάξει να μην νιώθω εντάξει». Κατά έναν παράδοξο τρόπο κοιτώντας κατάματα το πόσο άβολα ένιωθε με τον θάνατο, τον βοήθησε να αντιμετωπίσει τους φόβους του και να μπορέσει να βρει την ειρήνη μέσα του.

Τόσοι πολλοί από εμάς σπαταλάμε την ενέργεια μας για να πείσουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο ότι τα πράγματα είναι εντάξει, όταν στην πραγματικότητα δεν είναι. Διαχειριζόμαστε τα κανάλια κοινωνικής μας δικτύωσης με τέτοιο τρόπο, ώστε να προβάλλονται μόνο οι καλύτερες στιγμές μας. Αγαπάμε την ιδέα ότι ελέγχουμε την αφήγηση των ζωών μας.

Όταν το κάνουμε αυτό αρνούμαστε στους εαυτούς μας την ευκαιρία για προσωπική ανάπτυξη, που ξεκινά όταν μπορούμε να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη και να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε εντάξει.

Αντιμετωπίζοντας τον θάνατο θα σας βοηθήσει να ζήσετε

Αντιμετωπίζοντας τον θάνατο σας μπορεί να είναι μια μεγάλη πρόκληση και εξαιρετικά τρομαχτικό, αλλά δεν χρειάζεται να είναι τίποτα από τα δύο. Τα μαθήματα που πήρα από τους ετοιμοθάνατους με βοήθησαν να εκτιμήσω περισσότερο τη ζωή. Με βοήθησαν να αλλάξω την άποψη μου για το τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι. Με βοήθησαν να παίρνω καλύτερες αποφάσεις.

Δεν μπορώ να πω ότι έχω ξεπεράσει εντελώς τους φόβους μου για τον θάνατο, αλλά είμαι περισσότερο έτοιμος να τον αντιμετωπίσω. Και είμαι ευγνώμων για τα μαθήματα που πήρα και για τα μαθήματα που θα πάρω στη συνέχεια .

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Σάικλον Τζορτζ είναι ένας πνευματικός εφημέριος, μουσικός και αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας εφτά παιδιών και συγγραφέας του βιβλίου «Self-Love: How to Love Yourself Unconditionally».

Πηγή: tinybuddha.com

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Στην Όμορφη Ζωή είμαστε αφιερωμένοι με πάθος στο σκοπό να ενημερώνουμε τους ανθρώπους για τους δρόμους που υπάρχουν για να βελτιώσουντην ζωή τους.
Στόχος μας να αποτελεί την πρώτη επιλογή για κάθε αναγνώστη που θέλει να διανύσει το ταξίδι της ζωής του όμορφα και με θετικό τρόπο.
Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις στην ομάδα μας, σαν αρθρογράφος ή συνεργάτης, στείλε μας μήνυμα στο georgia@omorfizoi.gr
Όμορφη Ζωή Άρθρα

Σχολιάστε

Εναλλακτικά, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.