Σ’ ένα άρθρο στο Medium, ο Μαρκ Γκριν (Mark Greene) ισχυρίζεται ότι οι άντρες έχουν χάσει την τρυφερότητά τους –κι αυτό μας βλάπτει όλους. Τον πιστεύω.

 

‘Oταν είμαστε μικροί, μας μαθαίνουν ότι η τρυφερότητα είναι ένα μέσο για να καταλήξουμε στο σεξ ή σημάδι ομοφυλοφιλίας –που, στο μέρος όπου μεγάλωσα και την εποχή που μεγάλωνα, ήταν κακό πράγμα. Εξαιτίας αυτών των συνειρμών –ανεπιθύμητο σεξουαλικό κίνητρο ή ομοερωτισμός– οι γυναίκες δεν έχουν εμπιστοσύνη στο άγγιγμά μας κι έτσι οι περισσότεροι αρσενικοί νιώθουν ότι τους απαγορεύουν την τρυφερότητα. Έχει χαθεί από το οπλοστάσιο των τρόπων με τους οποίους εκφράζουμε φιλία, αγάπη ή έρωτα.

Το άγγιγμα παίζει πραγματικά θεμελιώδη ρόλο στην ανθρώπινη επικοινωνία, το δέσιμο και την υγεία… Το άγγιγμα ενεργοποιεί τον κογχομετωπιαίο φλοιό, που συνδέεται με αισθήματα ικανοποίησης και συμπόνιας… Το άγγιγμα σηματοδοτεί ασφάλεια και εμπιστοσύνη, ηρεμεί.
–Ντάτσερ Κέλτνερ (Dacher Keltner),
καθηγητής Ψυχολογίας, Μπέρκλεϊ, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια

Καθώς μεγαλώνω, κάνω συνειδητές προσπάθειες να ανακτήσω την τρυφερότητα, ιδιαίτερα σε σχέση με τα αγόρια μου. Μας δένει και είμαι αρκετά σίγουρος ότι θα χαρίσει αυτοπεποίθηση στις ζωές τους και επιπλέον χρόνια στη δική μου.

Το φιλί

Ένας από τους πιο στενούς μου φίλους, ο Λι, προέρχεται από ιταλική οικογένεια. Μια μέρα ήμουν μαζί του και με τον πατέρα του. Αυτό που θυμάμαι κυρίως είναι τι συνέβη όταν εμφανίστηκε ο πατέρας του. Μπήκε στο διαμέρισμα κι εκείνος και ο Λι φιλήθηκαν… στα χείλη, με μια φυσικότητα, λες και είχαν απλώς χαιρετηθεί με χειραψία. Δεν είχα ξαναδεί δυο ενήλικες άντρες να φιλιούνται. Είκοσι χρόνια αργότερα, το άλλο μου σημείο επαφής με την ιταλική κουλτούρα, Οι Σοπράνο, επιβεβαίωσαν ότι αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται γενικά. Θυμάμαι, μετά το αρχικό σοκ, ότι σκέφτηκα πως ήταν ωραίο.

Φιλάω τα αγόρια μου πολύ. Η ίδια η πράξη είναι ωραία, αλλά η αληθινή ικανοποίηση είναι ο σεβασμός που δείχνουν τα αγόρια μου γι’ αυτή τη στιγμή. Μπορεί να βλέπουν τηλεόραση, να τσακώνονται, να γκρινιάζουν (γκρινιάζουν πολύ), όταν όμως τους στέλνω σήμα για φιλί (σκύβω μπροστά και σουφρώνω τα χείλη μου), σταματάνε τα πάντα, ανασηκώνουν το κεφάλι και με φιλάνε στα χείλη… κι έπειτα συνεχίζουν αυτό που έκαναν. Είναι σαν να ξέρουν ότι αυτό έχει νόημα –τα άλλα μπορούν να περιμένουν μερικά δευτερόλεπτα.

Χέρι χέρι

Ποτέ δεν μου άρεσε να κρατιέμαι χέρι χέρι με οποιονδήποτε μέχρι που απέκτησα παιδιά. Κάνουμε πολλά πράγματα για τα παιδιά μας: τα πηγαίνουμε σε προπονήσεις ποδοσφαίρου, ανησυχούμε γι’ αυτά, τα πηγαίνουμε στο σχολείο, βλέπουμε χάλια ταινίες μαζί τους, δουλεύουμε για να είναι η ζωή τους καλύτερη από τη δική μας. Μεμονωμένα, καθένα από αυτά τα πράγματα δεν είναι κάτι σπουδαίο –είναι κάτι υποφερτό, που δεν θα το έκανε κάποιος που δεν έχει παιδιά. Έχετε δει το Emoji: Η ταινία; Ωστόσο, κάνοντάς τα όλα αυτά, νιώθετε ότι εκπληρώνετε κάποια ενστικτώδη ανάγκη. Έχετε την αίσθηση ότι υπηρετείτε έναν ανώτερο σκοπό –το όλο θέμα της διαιώνισης του είδους.

Λίγα πράγματα συνοψίζουν αυτή την αίσθηση πληρότητας σε μία και μόνο πράξη, όσο το να κρατάτε το χέρι του παιδιού σας.

Το χέρι κάθε παιδιού ταιριάζει τέλεια στο χέρι του γονιού του. Είναι μια από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι, αν επρόκειτο να πεθάνεις ξαφνικά επιτόπου, θα ήταν κακό, αλλά πολύ λιγότερο τραγικό από ό,τι αν δεν είχες δώσει ένα νόημα στη ζωή σου και δεν είχες επιτύχει κάτι σπουδαίο. Είσαι γονιός και το παιδί σου κρατάει το χέρι σου.

Ο μεγάλος γιος μου κρατάει λιγότερο το χέρι μου, γιατί είναι δέκα ετών και προσπαθεί να επιβεβαιώσει την ανεξαρτησία του. Τουλάχιστον δεν φρικάρει και δεν ουρλιάζει «Σταμάτα!», όπως ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που άκουσα στο γήπεδο του ποδοσφαίρου απόψε, του οποίου η μαμά είχε διαπράξει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας πιάνοντας το χέρι της έφηβης κόρης της. Υποψιάζομαι ότι αργότερα η κόρη αισθάνθηκε άσχημα.

Ο μικρός μου, επτά χρονών, εξακολουθεί να πιάνει το χέρι μου ενστικτωδώς όταν περπατάμε έξω και είναι κάτι μαγικό. Στο σπίτι είναι ένας βάρβαρος, που μας τρομοκρατεί όλους. Αλλά έξω, στον άγριο κόσμο, φοβάται λιγάκι και θέλει την ασφάλεια που του δίνει το άγγιγμα κάποιου που ξέρει ότι θα τον προστατεύσει. Πρώτα προσπαθεί να πιάσει το χέρι της μαμάς του. Εγώ έρχομαι δεύτερος… και δεν πειράζει.

Άρχισα να συνειδητοποιώ τον διαφορετικό χαρακτήρα των γονιών μου στα έξι ή τα επτά μου. Οι γονείς είναι σαν τις εμπορικές επωνυμίες με την έννοια πως, ως παιδιά, θυμόμαστε μόνο δύο ή τρία καθοριστικά πράγματα γι’ αυτούς και δεν καταλαβαίνουμε τις λεπτές αποχρώσεις του χαρακτήρα τους. Αυτές τις αντιλαμβανόμαστε μόνο καθώς μεγαλώνουμε, οπότε και συνειδητοποιούμε ότι οι άνθρωποι είναι πολύπλοκοι. Η μαμά μου ήταν έξυπνη, με αγαπούσε και ήταν αυστηρή. Ο μπαμπάς μου ήταν νευρικός και σιωπηλός όταν ήταν με την οικογένειά του, αλλά σούπερ γοητευτικός και εξωστρεφής με τους ξένους.

Δύσκολο να εικάσεις τι θα θυμούνται για σένα τα παιδιά σου όταν μεγαλώσουν.

Κληρονόμησα λίγο από τον θυμό και τη νευρικότητα του πατέρα μου, πράγμα που κάνει το σπιτικό μας λιγότερο ανάλαφρο απ’ ό,τι θα μπορούσε να είναι. Αλλά έχω βάλει σκοπό δύο από τα πράγματα που θα θυμούνται για μένα τα παιδιά μου να είναι τα εξής: «συνέχεια μας φιλούσε, συνέχεια μας κρατούσε απ’ το χέρι.»

Αν άντρες που μοιάζουν με τον Μπαρτ Ρέινολντς μπορούν να φιλάνε άλλους άντρες, τότε μπορώ κι εγώ. Ξαναβρίσκω την τρυφερότητά μου.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Η άλγεβρα της ευτυχίας», του Σκοτ Γκάλογουεϊ από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ

 

Newsletter εγγραφή

 

Όμορφη Ζωή Άρθρα

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Σχολιάστε

Για να καταχωρήσετε το σχόλιο σας, συνδεθείτε με...



Αφήστε το σχόλιό σας !
Γράψτε το όνομά σας